Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Βασικές κανονικές καί θεολογικές παραδοχές γιά τήν ἀντιμετώπιση κάθε αἱρέσεως καί τῶν αἱρετικῶν ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἰδία τῶν Οἰκουμενιστῶν Νεοημερολογιτῶν


            Εἶναι βασική ἀρχή ὅλων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί ὅλων τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὅτι στήν Αἵρεση δέν ὑπάρχει ἡ δυνατότητα τῆς σωτηρίας, δηλ. δέν παρέχεται ἡ δυνατότητα γιά κάθαρση, φωτισμό καί θέωση μέσῳ τῶν Μυστηρίων πού ἀποκαλύπτουν τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί πάνω στή γῆ.
            Εἶναι, ὡστόσο, θαυμαστό, ὅπως σημειώνει ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκι, πῶς διασώζεται ἡ χάρις καί στό σχίσμα κατά τόν χρόνο τῆς ἀρχόμενης κηρυσσόμενης αἵρεσης! Γιά πόσο χρονικό διάστημα καί γιά ποιούς, καί ἰδιαίτερα κατά τήν θεσμική ἐκτροπή ἀπό τήν ἑνιαία παράδοση καί πίστη παραμένει ἀναπάντητο...                                   
Αὐτό σημειώνει καί Μέγας Ὁμολογητής Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης στήν Ἐπιστολή τοῦ Στεφάνω Ἠγουμένω καί τοῖς σύν αὐτῶ:
            Στή θαυμάσια αὐτή ἐπιστολή του Ἅγιος Θεόδωρος τονίζει, ὅτι αὐτόματη ἀπώλεια τῆς χάριτος γιά ὅλη τήν Ἐκκλησία δέν ὑπάρχει, διότι οἱ ἀνατολικοί, (αἱρετικοί εἰκονομάχοι), εἶχαν συγκοινωνήσει καί μέ τούς δυτικούς. Καί οἱ ἀνατολικοί πῆγαν στή δύση καί συλλειτούργησαν καί οἱ δυτικοί ἦλθαν στήν ἀνατολή.
            Πῶς, λοιπόν, δέν χάθηκε ἡ χάρις;
            Ὅταν ὅλοι διά τῆς ἀλληλλούχου συλλειτουργήσεως συγκοινώνησαν;
            Αυτό εἶναι θαυμαστό, τονίζει Μέγας Ὁμολογητής. Πολλοί τότε, αὐστηροί καί ἀκριβεῖς περί τήν πίστη, ἐρευνοῦσαν τά πράγματα λεπτομερῶς!
            Ὡστόσο Ἅγιος ἀπαγορεύει τήν περαιτέρω ἐξέταση τοῦ μεγάλου αὐτοῦ θέματος, πού καταταλάνισε καί μᾶς τούς Ὀρθοδόξους τά τελευταῖα 90 χρόνια. Καί μάλιστα πρός ἐπίρρωση τῆς θέσεώς του ἐπικαλεῖται τούς μεγλύτερους Οἰκουμε-νικούς Πατέρες καί Διδασκάλους, τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο καί τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, πού δέν τά εἶδαν ποτέ ἔτσι τά πράγματα.
            Καί ὅλοι οἱ Πατέρες συμφωνοῦν σέ αὐτές τίς θέσεις. Διότι διαφορετικά θά χανόταν ἡ χάρις ἀπό τήν Ἐκκλησία καί θά περιπίπταμε σέ εἰδωλολατρεία διά τῆς ἀλληλούχου συλλειτουργήσεως, ὅταν, κυ-ρίως, ὑπάρχει θεσμική θεολογική καί ἐκκλησιαστική ἐκτροπή ἀπό τήν ἀδιαίρετη Ἐκκλησία, ἀναφορικά μέ τήν πίστη!
            Ἄν σήμερα ἑνώνονταν καί συνοδικά οἱ Νεοημερολογίτες μέ τούς Προτεστάντες καί συλλειτουργοῦσαν, ὅπως γίνεται σέ πολλά μέρη τοῦ ἐξωτερικοῦ,  ὅπου καί σέ οὐνιτικά συλλείτουργα συμμετέχουν ἀλλά κατ’ ἐξοχήν σέ κοινά μυστήρια γάμων, βαπτίσεων καί κηδειῶν, θά χρειαζόταν νέα καταδίκη τῶν αἱρετικῶν Νεοημερολογιτῶν γιά νά ἀπωλεσθεῖ Χάρις;
            Αὐτή ἡ ἕνωση ἔχει γίνει μέ τούς Λατίνους-Παπικούς μετά τήν ἄρση ἀκοινωνησίας-ἀναθεμάτων τό 1965 καί μέ τίς συμφωνίες, στό Μπαλαμαντ καί στήν Ραβέννα !
            Στό Φράιζινγ τῆς Γερμανίας μάλιστα ὑπογράφηκε ἕνωση καί μέ τούς Προτεστάντες ἀπό τόν «Γερμανίας» Αὐγουστίνο, σχετικά μέ τήν ἀναγνώριση τοῦ βαπτί-σματος καί τήν ἀποστολική διαδοχή!
            Εἶναι μήπως σέ καλύτερη μοίρα οἱ Παπικοί ἀπό τούς Προτεστάντες, ὅταν πάνω ἀπό 200ιοι Πατέρες τούς καταδικάζουν καί πλῆθος Συνόδων τούς θεωροῦν αἱρετικούς ἐδῶ καί 1000 χρόνια;
            ἕνωση μέ τούς Μονοφυσίτες ἔχει ἐπιτευχθεῖ στό Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας, ὅπου ὁρίζεται μάλιστα, ποιός ἱερεύς θά προΐσταται τοῦ Μυστηρίου, ὁ Μονοφυσίτης ἤ (Νέο) ὀρθόδοξος, ἀνάλογα μέ τό ποιός ἔχει τό μεγαλύτερο ποίμνιο! Οἱ Μονοφυσίτες ἔχουν καταδικασθεῖ ἀπό τέσσερις Οἰκουμενικές Συνόδους...!
            Οὔτε ὑπάρχει ἀντίφαση μέ αὐτά πού τονίζονται πιό πάνω καί πατερικά θεμελιώνονται σέ πολλά παλαιότερα τεύχη τοῦ περιοδικοῦ μας.
            Γιατί ἄν ὑπῆρχε ἀντίφαση, θά ἀντέφασκε καί Μέγας Θεολόγος, Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης.
            Συγκεκριμένα:
            ὑποσημείωση στόν γ΄ Ἀποστολικό, πού ἀπαιτεῖ τό δεύτερο πρόσωπο, γιά νά ἐνεργοποιήσει τήν ποινή τοῦ κανόνα, νά ἐπέλθει δηλ. ἡ ἔννομη συνέπεια τοῦ Ἱεροῦ Κανόνος, ἀναφέρεται σέ μεμονωμένους ἐπισκόπους πού κατ' ἐξοχήν διαπράττουν Κανονικές Παραβάσεις καί ὄχι σέ θέματα πίστεως!
            Ἀκόμη καί στήν περίπτωση, πού κάποιος μεμονωμένος ἐπίσκοπος δέχεται τό βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν, πρέπει νά καταδικασθεῖ ἀπό σύνοδο. Εἶναι καί αὐτή κανονική παράβαση, ἔστω καί ἄν ἀφορᾶ θέμα πίστεως. Ἀλλά καί ἄν εἶναι παράβαση περί τήν πίστη, ἐπειδή πρόκειται γιά μεμονωμένο ἐπίσκοπο, ἀπαιτεῖται δίκη καί καταδίκη ἀπό τήν Ἐκκλησία.
            Δέν εἶναι ὅμως ἔτσι τά πράγματα, ὅταν ἔχουμε θεσμική ἐκτροπή, ἀνατροπή τῆς παραδόσεως τῆς ἀδιαίρετης ἐκκλησίας μέ συνοδικές ἀποφάσεις ἤ ἕνωση μέ αἱρετικούς, μετά ἀπό συνοδικές ἀποφάσεις!
            Στόν 68ο Ἀποστολικό ξεκαθαρίζει αὐτή τήν θέση του Ἅγιος Νικόδημος καί συμφωνεῖ σύμπασα ἡ Ἐκκλησία:
            Καί πρό συνοδικῆς διαγνώμης, οἱ αἱρετικοί δηλ. πού δέν ἔχουν καταδικασθεῖ, βρίσκονται ἐκτός Ἐκκλησίας. Καί κανονικά θά ἔπρεπε νά χειροτονηθοῦν ἐξ ἀρχῆς, ὅταν προσέρχονται στήν Ἐκκλησία.
            Γιατί δέν τό ἔκανε αὐτό ἡ Ἐκκλησία κατά τήν Ζ΄ Οἰκουμενική;
            Ἀπαντᾶ κοινός διδάσκαλος, Μέγας Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης:
            Διά τό πλῆθος τῶν ἐπιπολλαζόντων εἰκονομάχων.
            Τούς δέχθηκε ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική μέ ὁμολογία καί ἀποκήρυξη τῆς αἱρέσεως καί σύνταξη μέ τήν Ὀρθοδοξία.
            Αὐτό σημαίνει, ὅτι Ἐκκλησία τούς ἰσχυροποίησε στίς ἱερατικές θέσεις.
            Πρόσωπον Ἐκκλησίας ἐπέχει ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος.
            Διά πολλήν μεγάλην οἰκονομίαν, πού χρησιμοποίησε ἡ Ἐκκλησία, (οἰκονομικῶς καί ἐξ ἀνάγκης), τούς δέχθηκε.
            Σέ ἄλλες Οἰκουμενικές, ὅπως στήν ΣΤ΄ διά ἁπλῆς μεταθέσεως ἀπό τίς θέσεις τῶν αἱρετικῶν, πέρασαν οἱ Μονοθελῆτες-Μονοενεργῆτες στήν πλευρά τῶν Ὀρθοδόξων, κατά τήν σύγκληση τῆς ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς.
            Αὐτό ἔγινε, ὅμως, στά πλαίσια τῆς Ἐκκλησίας, (πρόσωπον Ἐκκλησίας ἐπέχει ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος).
            Ἀμέσως ἀπό τά τῆς Συνόδου πληροφορούμαστε, ὅτι ὑπῆρχαν μέχρι τό 680 μ.Χ. ἀρκετοί Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι, στήν πλευρά τῶν ὁποίων πέρασαν οἱ πρώην αἱρετικοί Μονοθελῆτες-Μονοενεργῆτες, 20 χρόνια μετά τόν μαρτυρικό θάνατο τοῦ Μεγάλου Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολο-γητοῦ, τοῦ ὁδηγοῦ τῶν Ὀρθοδόξων.
            Πολλοί ἀπό αὐτούς πού ἐπιβίωσαν, ἐκ τῶν Πατέρων ἔσχον τήν χειροτονίαν κατά τόν Οὐρανοφάντορα! Ὑπῆρχαν, ὅμως, καί πολλοί Ὀρθόδοξοι. Αὐτό εἶναι ἀναντίρρητο. Στή δύση, ὑπῆρχαν ἀρκετοί διάδοχοι τοῦ Ἁγίου Μαρτίνου τοῦ Ὁμολογητοῦ καί Μάρτυρος, πού φόνευσαν οἱ Μονοθελῆτες τό 652.
            Οἱ κανόνες, 1ος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, 5ος καί 47ος, ὅπως ἀναλύονται σέ παλαιότερα τεύχη τῶν «Ἁγίων Κολλυβάδων», δέν ἀφήνουν καμμία ἀμφιβολία, ὅτι ἔτσι ἔχουν τά πράγματα.
            Οὐρανοφάντωρ, βέβαια, δέχεται ὡς Ὀρθοδόξους καί ἐκείνους πού προσέρχονται στήν Ὀρθδοξία ἀπό τό σχίσμα δι’ ἁπλῆς ὁμολογίας καί χρίσματος, ὅπως αὐτό τό ἐφήρμοσε ἡ Ρώμη καί μερικοί στά μέρη τῆς Ἀσίας διά κάποιαν οἰκονομίαν, ὅπως τονίζει.
            Ὡστόσο καί γιά τούς σχισματικούς, (πόσο μᾶλλον γιά τούς αἱρετικούς!), ἀκρίβεια ἀπαιτεῖ βάπτισμα, γιά νά γίνουν δεκτοί! Προστάσσει, λοιπόν, Μέγας Βασίλειος, γνώμη του νά ἔχει ἰσχύν![1]
            Ὡς σχισματικοί καί ὡς αἱρετικοί χαρακτηρίζονται οἱ ἀναφερόμενοι ἀπό τόν Μέγαν Ἱεράρχην ἀνεξάρτητα ἀπό Σύνοδο καί σχετική κρίση!!!
            Κατά τούς Θεολόγους τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ θέσεις τοῦ Οὐρανοφάντορος ἔχουν κῦρος Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
            Τόσον Μέγας εἶναι ὁ Φωστήρ πάσης της Οἰκουμένης!!!
            Ἐξάλλου τό βάπτισμα, σήμερα, στούς Οἰκουμενιστές καί στούς Νεοημερολογίτες ἔχει παντελῶς παραφθαρεῖ.
            Τριττή, πλήρης κατάδυση, δέν ὑπάρ-χει!
            Οἱ εὐχές σχεδόν δέν διαβάζονται ἤ περικόπτονται!!!
            Στίς χῶρες τῆς σλαυικῆς Ὀρθοδοξίας ὑπάρχει μόνον ἐπίχυση!
            Ἤ, τό χειρότερο ἀκόμη, ἁπλό ράντισμα!
            Τό βάπτισμα εἶναι εἰσαγωγικό μυστήριο στήν Ἐκκλησία καί μόνον αὐτό ἀπαλλάσσει καί καθαρίζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τό προπατορικό ἁμάρτημα. (Καί τό μαρτυρικό, βέβαια, βάπτισμα, ἐντός της Ἐκκλησίας ἤ γιά τήν Ἐκκλησία, εἰσάγει στόν παράδεισο!)
            Πολλῷ μᾶλλον, ὅταν ὑπάρχει ἕνωση μέ κεκριμένους αἱρετικούς, κατά τούς α΄καί β΄ Ἱερούς Κανόνες τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς, ἐκπίπτουν οἱ κάτω καί ἀπό τίς ἀνωτέρω μή ὀρθόδοξες συνθῆκες, γενόμενοι "ἱερεῖς", τῆς ἱερωσύνης.
            Πόσο μᾶλλον ὅταν αὐτοί προέρχονται ἀπό τούς διαδόχους τῶν διαδόχων τῶν πρώτων σχισματο-αἱρετικῶν, (καί κατ' ἐξοχήν σήμερα τῶν Νεοημερολογιτῶν - Οἰκουμενιστῶν), κατά τόν Οὐρανοφάντορα. Ἀφοῦ οἱ πρῶτοι, ἀπορραγέντες τῆς Ἐκκλησίας καί λαϊκοί γενόμενοι, οὐκέτι ἔσχον τήν χάριν τῆς μεταδόσεως, ἀφοῦ διακόπηκε ἡ διαδοχή!
            Αὐτό φαίνεται καί ἀπό τήν Σύνοδο τῆς Καρθαγένης, ὅπως ἀναλύσαμε σέ παλαιότερα τεύχη τῶν «Ἁγίων Κολλυβάδω»ν.

Ἡ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδοξίας μας γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρετικῶν ἀναλυτικότερα
           
            Ποιά εἶναι, ἑπομένως, ἡ ἀπάντηση καί ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, μέσα ἀπό τήν συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τήν πράξη τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων γιά τήν θεσμικά, συνοδικά, δημοσίᾳ καί παρρησίᾳ ἐπί ἐννενῆντα καί πλέον χρόνια μάλιστα κηρυσσόμενη αἵρεση τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί συγκριτικά μέ τίς συγκαταβατικές θέσεις τοῦ ἁγίου πρώην Φλωρίνης;

          Τοῦτο ἀπαντᾶται στή συνέχεια.

          Συνοπτικά σημειώνουμε, ὅτι ὁ πρώην Φλωρίνης ἀναφερόταν σέ μία μόνον ἀλλαγή, αὐτήν τοῦ Ἡμερολογίου, ὅταν διατύπωνε τίς ἐλαστικές θέσεις του περί ἀποτειχίσεως:
          Γιά μία μόνον ἀλλαγή, αὐτήν τοῦ ἡμερολογίου, ἔλεγε, δέν ἀποκηρύσσουμε παντελῶς τούς Νεοημερολογίτες, (ἄν καί ἔφτασε καί σέ ἀποκήρυξή τους, μετά τόν θάνατο τοῦ κυροῦ Ματθαίου! Ἔστω καί γιά ποιμαντικούς (;) λόγους!).
          Ἤλπιζε μέχρι τότε, ὅτι θά ἐπιστρέψει ἡ Ἐκκλησία στήν ἑνιαία τάξη καί λατρεία.    Δυστυχῶς, ὅμως, διαψεύστηκε...
          Τώρα, ὅμως, τό πρώην σχίσμα παγιώθηκε.
          Μετεξελίχθηκε σέ αἵρεση.
          Παναίρεση!
          Λεγεῶνα αἱρέσεων, κατά τόν πολύν π. Ἰουστῖνο Πόποβιτς.
  


Consensus patrum

          α. Στήν Ἐκκλησία μας, ὡστόσο, δέν ἔχει σημασία ἡ γνώμη ἑνός ἱεράρχη, ἔστω καί Ἁγίου, ὡς ὁ πρώην Φλωρίνης, ἀλλά ἡ συμφωνία τῶν Πατέρων.
          Δηλ. τό consensus patrum.
          Ὅπως θά δοῦμε στή συνέχεια, ἡ συμφωνία τῶν Πατέρων μᾶς ὁδηγεῖ σέ ἐντελῶς διαφορετικά συμπεράσματα ἀπό ἐκεῖνα τῶν ἀντιλεγόντων.
          Ἡ ἀνάλυση πού ἀκολουθεῖ στηρίζεται στήν διαχρονική διδασκαλία καί συμφωνία τῶν θεοφόρων Πατέρων καί στήν διδαχή τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

          β. Ἡ ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου "Στεφάνῳ ἀναγνώστῃ καί τοῖς σύν αὐτῷ" ἔχει καί διαφορετική ἀνάγνωση, ἀπό αὐτήν πού μᾶς πρότειναν διάφοροι νέοι ἑρμηνευτές, ὅπως ὁ μακαρίτης ὁ Δελήμπασης, πού κι αὐτός ἀγωνίστηκε, ὅσο ζοῦσε, τό κατά δύναμιν κατά τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

          γ. Ὁ ἀναθεματισμός τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπό τήν Σύνοδο τοῦ Ἁγίου Φιλαρέτου, τό 1983, καί ἀπό τήν Ἁγία Συνόδό μας τό 1998, εἶναι πλέον καθοριστικῆς σημασίας γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν Οἰκουμενιστῶν.
         
          δ. Ἀρκετοί καλοί ἀδελφοί μας δέν ἔδωσαν τήν πρέπουσα σημασία στήν πρώτη πράξη τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, στήν ὁποία παραπέμπει ὁ Μέγας Ἅγιος Νικόδημος. [2]

          ε. Ἐπί διετίαν μελετήσαμε ἐπισταμένως καί ἐρευνητικῶς, κατ ἐξοχήν τά Πρακτικά τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου,[3] τήν Β΄ καί τήν Γ΄ Οἰκουμενικήν, τά Πρακτικά τῆς ΣΤ΄, τούς Κανόνες τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, (καί ἰδιαίτερα τόν 1ον καί τόν 47ον), καί τόν κανόνα τῆς Καρθαγένης, καί μποροῦμε πλέον ἀπερίφραστα νά συνταχθοῦμε μετ αὐτῶν, πού συμφωνοῦν ἐν πᾶσιν, καί κατ ἐξοχήν μέ τήν δήλωση τοῦ ἐμοῦ Πατρός καί Διδασκάλου Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.[4]

          στ.  Παλαιότερα ἤδη γράφαμε καί τονίζαμε, ὅτι ὅλα τά οἰκονομεῖ ἡ Ἐκκλησία, τό ἐάν δηλ. θά δεχθεῖ κάποιους ἀπό τούς αἱρετικούς καί ποιούς καί κάτω ἀπό ποιές συνθῆκες, -ἄν μετανοήσουν, ὅμως, καί συντάξουν τούς ὑπό τῶν Πατέρων Λιβέλλους, μέ τούς ὁποίους ἀναθεματίζουν τήν αἵρεση-, καί ποιούς δέν θά δεχθεῖ.

          ζ. Γιά τούς πρώτους τρεῖς ἐπισκόπους πού βγῆκαν στόν ἀγῶνα, "οὗτοι ἔσχον τήν χειροτονίαν ὑπό τῆς Ἐκκλησίας" κατά τόν Οὐρανοφάντορα. Δέν χρειάζονταν ἀποκατάσταση. Οἱ ἄλλοι, τονίζει ὁ Μέγας Ἱεράρχης, πού ἔμειναν στήν αἵρεση, κατ-εστάθησαν λαϊκοί καί "οὐκέτι πλέον ἔσχον τήν χάριν καί οὐκ ἠδύναντο αὐτήν μεταδίδειν", ἰδιαίτερα γιατί κοινώνησαν μέ καταδικασμένους αἱρετικούς, μετά τό Σαμπεζύ μέ τούς Μονοφυσίτες καί μετά τό Μπάλαμαντ μέ τούς Λατίνους.
          Ἡ ἔκπτωσή τους ἀπό τήν ἱερωσύνη ἐπέρχεται, σύμφωνα μέ τούς Κανόνες α΄ καί β΄ τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς καί σύμφωνα μέ τόν Κανόνα τῆς Καρθαγένης.[5] 
           
Ἱστορικά καί πραγματικά στοιχεῖα

          1. Ἐπί μίαν ἑκατονταετία σχεδόν ὑπάρχει συνεχής καί θεσμική-συνοδική ἀλλοίωση στήν πίστη καί στήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας (Νεοημερολογιτισμός - Οἰκουμενισμός, Ἕνωση μέ τούς Μονοφυσίτες στό Σαμπεζύ καί  μέ τούς Λατίνους στό Μπάλαμαντ).[6]
          2. Ὑπάρχει καθημερινή συμπροσευχητική κοινωνία, ἀλλά καί μυστηριακή διακοινωνία σέ ὅλες τίς "ἐκκλησίες" -κατ' ἐξοχήν τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὅλων τῶν Νεοημερολογιτῶν, κατω-τέρων καί ἀνωτέρων κληρικῶν μέ ἄλλους καταδικασμένους αἱρετικούς, ὅπως γνωρίζω καί βεβαιώνω ἐξ ἰδίας ἄμεσης ἀντίληψης.
          Στήν Ἑλλάδα μας στήν συνέχεια γίνεται ἡ κοινωνία τῶν ἐδῶ "κανονικῶν" μέ ὅλους αὐτούς τούς αἱρετικούς, πού δέν ἀποτελοῦν Ἐκκλησία, ἀλλά συναγωγή τοῦ Σατανᾶ καί ἐκκλησία πονηρευομένων, κατά τούς Πατέρες.
          Οὔτε πρός ὥραν, διδάσκει ὁ Μ. Βασίλειος, δέν μένουμε κοινωνικοί πρός τούς αἱρετικούς!
          Πόσο μᾶλλον, ὅταν συμπληρώνεται σχεδόν μιά ἑκατονταετία σχίσματος συνοδικά διακηρυχθέντος καί παρρησιασμένης καί δημοσίᾳ κηρυσσομένης αἱρέσεως.
          Καί ἀφοῦ συνόλλυνται μέ τούς αἱρετικούς οἱ κοινωνοῦντες μέ αὐτούς κληρικοί, ποιά χάρη καί εὐλογία μεταδίδουν οἱ ψευδεπίσκοποι καί οἱ ψευδοδιδάσκαλοι αὐτοί στούς ἄλλους, πού δέν ἀποτειχίζονται καί μένουν κοινωνικοί μέ αὐτούς τούς ὀλετῆρες;
          3. Ἔχουμε, προφανῆ, πασίδηλη καί συνεχῆ, ἀναμφισβήτητητη δηλαδή κήρυξη αἱρέσεως ἐπ' ἐκκλησίας, (βλ. ἐπίσημη ὑποδοχή τοῦ ἀντιχρίστου Πάπα καί στήν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα μας, συμπροσευχές ἀκόμη καί μέ παστορίνες καί κάθε εἴδους αἱρετικούς στή Μητρόπολη Δημητριάδος, καί ἐπαναλαμβανόμενες συμπροσευχές μέ πλῆθος αἱρετικῶν διαφόρων ψευδεπισκόπων καί στήν Πατρίδα μας καί κατ ἐξοχήν στό ἐξωτερικό, (μεταξύ τῶν πολλῶν ἄλλων βλ. τίς οἰκουμενιστικές θέσεις καί τίς συμπροσευχές μέ τούς Λατίνους τοῦ Χρυσόστομου Σαββάτου στή Μεσσηνία καί τοῦ Ἰγνάτιου Γεωργακόπουλου στόν Βόλο, τίς φοβερές βλασφημίες τοῦ Στυλιανοῦ Αὐστρα-λίας, τήν ἀναγνώριση τοῦ βαπτίσματος τῶν Προτεσταντῶν στό Freising  ἀπό τόν φερόμενο ὡς "Γερμανίας" Αὐγουστῖνο καί τίς συμπροσευχές τῶν Οἰκουμενιστῶν, ὅπως τοῦ φερομένου ὡς «πατριάρχου» Βαρθολομαίου μέ τούς Λατίνους, τούς Προτεστάντες, τούς Μωαμεθα-νούς, τούς Ἑβραίους, τούς Σαμάνους καί τούς Εἰδωλολάτρες.

            4. Ἡ κοινωνία τῶν κατωτέρων κληρικῶν μέ τούς μνημονευομένους πρωτάρχες τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πατριάρχες, ἐπισκόπους καί πνευματικούς ἡγέτες, πού καί οἱ ἴδιοι ἐν πολλοῖς κηρύσσουν τόν Οἰκουμενισμόν ἤ ὑποτάσσονται στόν Οἰκουμενισμό, χωρίς σχεδόν καμμία διαμαρτυρία ἐπί πολλές δεκαετίες, μολύνει καί αὐτούς, κατά τούς Πατέρες!
          Γιατί γνωρίζουμε ἀπό τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας τά θεμελιώδη ἀξιώματα ὅτι:
          "Ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω, ἀκοινώνητος ἔστω" καί "ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καθίσταται ὁ τοιοῦτος" κατά τόν Ἅγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην καί τόν Ἅγιον Ἰωάννην τόν Χρυσόστομον!
             Γνωρίζουμε, ἐπίσης, ὅτι καί οἱ κοινωνοῦντες μέ τούς ἀκοινωνήτους αἱρετικούς, "εἰ καί τοῖς λογισμοῖς οὐ κατεποντίσθησαν (ὅμως) τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται".
          Ἄν ἑπομένως καί οἱ μή τοῖς λογισμοῖς καταποτιθσθέντες τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται, τότε γιά ποιά χάρη μιλᾶνε, ὅτι τάχα ἔχουν, οἱ κοινωνοῦντες ἀμέσως ἤ καί ἐμμέσως μέ τούς αἱρετικούς;

          5. Ἐπίσημες συμφωνίες, λοιπόν, καί ἑνώσεις ἔγιναν στό Σαμπεζύ καί στό Μπάλαμαντ, καθώς καί ἄρση τῶν ἀναθεμάτων-ἀκοινωνησίας τό 1965, πράξεις συνοδικές, δημόσιες καί ἀναμφισβήτητες, πού ἐπιβεβαιώνουν, θεμελιώνοντας πανηγυρικά, παρρησίᾳ καί φανερά τήν διακοινωνία τῶν Νεοημερολογιτῶν μέ τούς καταδικασμένους Μονοφυσίτες καί Λατίνους!
          Βρίσκεται, ἑπομένως, σέ πλήρη συμφωνία, ἐξέλιξη, ἐφαρμογή  καί ἀνάπτυξη ἡ Οἰκουμενιστική Ἐγκύκλιος τοῦ 1920.

          6. Πότε Οἰκουμενική Σύνοδος δικαίωσε τούς κοινωνοῦντες μέ τούς αἱρετικούς;
          Ποτέ!
          Εἰ μή μόνον, ἄν μετανοοῦσαν καί ἀναθεμάτιζαν τήν αἵρεση μέ τήν σύνταξη ἀναθεματιστικῶν λιβέλλων, καί ἄν ἔφεραν ἐπαρκῆ ἀπολογία γιά τήν στάση τους, τούς δεχόταν ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος καί πάντως ὄχι ὅλους καί ὄχι πάντοτε!

          7. Ἐκ τῶν προτέρων νά ὑποστηρίζει κανείς, ὅτι οἱ αἱρετικοί καί οἱ κοινωνοῦντες μέ αὐτούς ἔχουν μυστήρια, καί ἁγιαστική χάρη, συνιστᾶ βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!

          8. Πότε Οἰκουμενική Σύνοδος ἤ ποιός Πατέρας μακαρίζει καί δικαιώνει αὐτούς πού μένουν σέ κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς καί πολύ περισσότερο τούς πρωτάρχες τῆς αἱρέσεως;

          9. Ἀντιθέτως, στό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας συνεχῶς τούς ἀναθεματίζουμε ἐκφώνως μέ πολλαπλά ἀναθέματα ἐν ἐπιτραχηλίῳ καί ὠμοφορίῳ.
          "ὁ (δέ) μή λέγων τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα, ἀνάθεμα ἔστω," κατά τό Συνοδικό Της, ὅπως τό ἔχω ἐξηγήσει ἐπαρκῶς στά σχετικά τεύχη τῶν «Ἁγίων Κολλυβάδων», καθ' ὅτι ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική ἐπαναλαμβάνει τό σχετικό ἀνάθεμα τῆς Ε΄ καί ταυτίζεται μέ αὐτήν.[7]
          Καί τό καί φοβερώτερο, ὅποιος προσπαθεῖ νά ἀθωώσει τούς αἱρετικούς, ἀποδίδοντάς τους δηλ. τήν ἐκκλησιαστική ὑπόσταση καί ἀναγνωρίζοντάς τους ἱερωσύνη καί ἁγιαστική χάρη, ἀναθεματίζεται ἀπό τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο!
         
          10. Οἱ ἑνούμενοι μέ κεκριμένους καί ἀναθεματισμένους ὑπό Συνόδου, -καί μάλιστα Οἰκουμενικῆς-, αἱρετικούς, (ὅπως ἔγινε καί γίνεται στήν καθημερινή σχεδόν διακοινωνία Νεοημερολογιτῶν, συνεχῶς δημόσια καί πανηγυρικά, μέ τούς Μονοφυσίτες καί τούς Λατίνους -(ἀλλά συμπροσευχητικά καί μέ τούς ἀλλοθρήσκους Μωαμεθανούς (!) Ἑβραίους (!) καί τούς Εἰδωλολάτρες (!), μέ τούς ὁποίους ὑπάρχει πνευματική καί διαβολική κοινωνία κατά τίς συμπορσευχές τους (!),- ἐκπίπτουν τῆς κοινωνίας καί τῆς ἱερωσύνης, κατά τούς α΄ καί β΄ Ἱερούς Κανόνες τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
          Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τούς κοινω-νοῦντες στήν συνέχεια μέ τούς ἐκπεσόντες.
          Ἡ Ἁγία ἐν Ἀντιοχείᾳ Σύνοδος, στόν πρῶτο της Κανόνα, διατυπώνει τό αὐτονόητο πού ἰσχύει γιά τόν ὁποιοδήποτε αἱρετικό:
          "τοῦτον ἡ ἁγία Σύνοδος ἐντεῦθεν ἤδη ἀλλότριον ἔκρινε τῆς Ἐκκλησίας".
         
          11. Συμπερασματικά τό σημαντικότερο καί θεμελιακῆς σημασία δίδαγμα ἀπό τήν μελέτη καί τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων μας, εἶναι αὐτό πού τονίζουν ὅλοι καί ἐπαναλαμβάνουμε καί 'μεῖς ἀκολουθῶντας τους, ὅτι δηλ. διαφοροποιεῖται, θεμελιακά ἡ ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως καί τῶν αἱρετικῶν:

          -ὅταν ἀλλοιωθεῖ διαχρονικά καί συνοδικά-θεσμικά ἡ ὀρθόδοξη πίστη, τό δόγμα καί ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τήν ἀντιμετώπιση μεμονωμένων ἐπισκόπων, πού σποραδικά καί πρός καιρόν κηρύσσουν αἱρετικά.
          Τοῦτο ἀποτελεῖ συμπέρασμα ἀδιαμφισβήτητο, κατά τόν Μέγαν Βασίλειον, τόν Ἅγιον Νικόδημον καί τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν, ὅπως ἐκφράζεται ἀπό τήν Σύνοδο τῆς Καρθαγένης, ἀπό τοπική Σύνοδο τῆς Ἰταλίας καί ἀπό τήν Ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, πού ἀναφέρεται σαφῶς στίς σχετικές ἀποφάσεις καί τῶν Α΄ καί Β΄ Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
          Διαφορετικά, βέβαια, κρίνονται -πάντα ἀπό Σύνοδο-
          οἱ σχισματικοί:
          ὅπως γιά παράδειγμα οἱ Ναυατιανοί,
          (σχισματικοί κατά τόν Μέγαν Βασίλειον), τῶν ὁποίων τίς χειροτονίες δέχθηκε ἡ Ἐκκλησία μέ τόν Η΄ Κανόνα της στήν Α΄ Οἰκουμενική,
          ἀπό τούς αἱρετικούς:
        ὅπως οἱ Δονατιστές (καί οἱ χειροτονίες τους).
          Ἀπό τούς Δονατιστές ἡ Ἐκκλησία στήν Σύνοδο τῆς Καρθαγένης δέχθηκε τόσους μόνον κληρικούς στήν Ἀφρική, ὅσους χρειάσθηκε, λόγῳ τῆς μεγάλης ἀνάγκης πού ὑπῆρχε ἐκεῖ ("ταὔτόν εἰπεῖν ἐδέχθησαν, (ἔγιναν δεκτοί), οἰκονομικῶς καί ἐξ ἀνάγκης" κατά τόν Ἅγιον Νικόδημον).

          Γιά τόν λόγο αὐτό, ἡ Σύνοδος πού ἔγινε στήν Ἰταλία δέν δέχθηκε τίς χειροτονίες τους, ἀφοῦ δέν ὑπῆρχε ἀνάγκη, κατά τόν ΟΖ΄ τῆς ἐν Καρθαγένῃ Συνόδου.
          Τονίζει ὁ Ἅγιος Νικόδημος, ὅτι εἶναι σπάνιον νά γίνονται δεκτοί οἱ αἱρετικοί ἀπό τήν Ἐκκλησίαν:
          "Ἀλλά σπάνια τά τοιαῦτα καί κατά περίστασιν, κανονικῆς ἀκριβείας λειπόμενα, οὐ νόμος δέ Ἐκκλησίας τό κατά περίστασιν γινόμενον καί τό σπάνιον, κατά τε τόν ιζ΄ τῆς α΄ καί β΄ καί τόν Θεολόγον Γρηγόριον, καί τήν β΄ πρᾶξιν τῆς ἐν τῇ ἁγίᾳ Σοφίᾳ συνόδου καί τό νομικόν ἐκεῖνο τό λέγονΤό, παρά Κανόνας, οὐχ ἕλκεται πρός ὑπόδειγμα."

          Ὁ Ἅγιος, ἰδιαίτερα, ἀναφέρεται στίς χειροτονίες τῶν αἱρετικῶν εἰκονομάχων, πού ἔγιναν δεκτοί ἀπό τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο:
          «Πάντως δέν δέχθηκε τούς πρωτάρχας τῆς αἱρέσεως καί τούς ἐμπαθῶς ἐγκειμένους καί μή γνησίως καί ἀληθῶς μετανοοῦντες, ὅπως εἶπε ὁ θεῖος Ταράσιος. Δέχθηκε ἐκείνους πού ἀκολούθησαν τούς πρωτάρχας τῶν αἱρέσεων καί πού μετανόησαν εἰλικρινά,[8] καί ἐκείνους πού χειροτονήθηκαν ἀπό τούς αἱρετικούς Εἰκονομάχους δέν ἀναχειροτόνησε, ἀφοῦ ὁμολόγησαν τήν Ὀρθοδοξία, ὅπως φαίνεται ἀπό τήν α΄ πράξη τῆς Ζ΄ Οἰκουνενικῆς.[9] Ἐπίσης, μερικῶν αἱρετικῶν δέχθηκε τό βάπτισμα δι᾽ οἰκονομίαν», ὅπως σημειώνει ὁ Ἅγιος. Τήν περιστατική καί καιρική οἰκονομία δέν τά ἔκανε ὅρον ἡ Ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενική.

          Συμπεράσματα:
          Γιά τό πῶς θά πρέπει νά γίνονται δεκτοί πλέον οἱ Καινοτόμοι καί οἱ Οἰκουμενιστές διαλαμβάνεται στά τελευταῖα τεύχη τῶν "Ἁγίων Κολλυβάδων".

          Οἱ αἱρετικοί Εἰκονομάχοι ἔγιναν μέν δεκτοί, ὄχι ἁπλῶς καί ὥς ἔτυχεν, -(ὅπως καί ὅλοι οἱ μετανοημένοι αἱρετικοί διά μέσου τῶν αἰώνων, ὅταν τό ἔκρινε ἡ Ἐκκλησία!),- ἀλλά μέ μεγάλη δυσκολία, μετά ἀπό ἀνάκριση καί ἐξέταση τοῦ κάθε ἑνός ἀπό αὐτούς ὡς κατηγορουμένου, πού σέ καμμία περίπτωση καί κανείς δέν δικαιώθηκε γιά τήν μέχρι τότε στάση του! 
          Ἡ Ἑκκλησία οὐδέποτε ἀνεγνώρισε ἱερωσύνην στούς αἱρετικούς, κατά τόν χρόνον πού βρίσκονταν στήν αἵρεση τῆς βδελυρῆς καί ἀντιθέου Εἰκονομαχίας! Τό ὅτι  δηλ. τάχα τελοῦσαν σωστικά μυστήρια. Κάτι τέτοιο οὐδέποτε διετύπωσε κανείς ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρες καί καμμία Οἰκουμενική Σύνοδος, πού ἐπέχει πρόσωπον Ἐκκλησίας, δέν τό εἶπε! Μία ἀντίθετη διατύπωση θά συνιστοῦσε βλασφημία κατά τοῦ Παναγίου Πνεύματος!
            Ἀπό τήν Ζ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον ἔγιναν δεκτοί ἐκ τῶν Εἰκονομάχων ἐπισκόπων:
-ὅσοι ἀπό αὐτούς μετενόησαν,
καί πάντως
-ὄχι οἱ διδάσκαλοι καί πρώταρχοι τῆς αἱρέσεως,
ὅσοι
-ἀναθεμάτισαν τήν εἰκονομαχικήν αἵρεση,
-συνέταξαν γραπτῶς καί προσκόμισαν στήν Σύνοδο ἀναθεματιστικούς τῆς αἱρέσεως λιβέλλους,
-ὁμολόγησαν, ὅτι ἦσαν ἐκτός Ἐκκλησίας καί χωρισμένοι ἀπ' αὐτήν
καί
-δήλωσαν πανηγυρικά καί δημόσια, ὅτι ἐπιθυμοῦν νά ἑνωθοῦν μέ τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν, ἀπό τήν ὁποία ἦσαν χωρισμένοι
καί μάλιστα ἀφοῦ
-πῆραν καί φρικτό ὅρκο,
-ἀναθεματίζοντας μάλιστα ἑαυτούς
καί
-διαβεβαιώνοντας, ὅτι δέν κινοῦνται μέ ὑπουλότητα καί ὑστεροβουλία!
          Αὐτό τό τελευταῖο τό πιστοποιοῦν λέγοντας:
          "Ἐάν μή ὁμολογῶμεν καθώς ἡ καθολική ἐκκλησία, ἀνάθεμα ἔχωμεν
          ἀπό τοῦ Πατρός
          καί τοῦ Υἱοῦ
          καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος".

          "Ἡ ἁγία σύνοδος εἶπενû ἐλπίζομεν, ὅτι μετά τήν σύνοδον οὐδείς διαστραφήσεται, καθότι ἐν ταῖς καταθέσεσιν αὐτῶν ἑαυτούς οἱ ἐπίσκοποι ἀνεθεμάτισανû ὅτι ἐάν ἐπιστρέψωμεν ἐπί τήν προτέραν αἵρεσιν, ἀναθεματισμένοι καί καθηρημένοι ἐσμέν".

          Στήν συνέχεια ζητεῖται ἀπό τήν Σύνοδο νά ἐπιδοθοῦν οἱ λίβελλοι τοῦ ἀναθεματισμοῦ τῆς αἱρέσεως καί τῆς ὁμολογίας τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας.
          Καί, ἄν δέν ἔχουν συντάξει τέτοιους λιβέλλους νά τούς φτιάξουν καί νά τούς προσκομίσουν στή Σύνοδο.
          Καί στή συνέχεια θά κρίνει τήν ὑπόθεσή τους ἡ Σύνοδος!
          "Κωνσταντῖνος ὁ θεοφιλέστατος ἐπίσκοπος Κωνσταντίας τῆς Κύπρου εἶπεû πανίερε δέσποτα, εἰ μέν ἐπιφέρονται λιβέλλους, ἐπιδότωσαν.        
εἰ δέ μή, ποιήτωσαν. καί εἶθ' οὕτως κρινεῖ ἡ ἁγία σύνοδος ἐπ' αὐτοῖς.

          Οἱ δέ ἔφασαν ἔχομεν τούς λιβέλλους ἑτοίμους, καί δώσομεν αὐτούς."


[1] Ὁ πολύς ἅγιος Ταράσιος ρώτησε τήν Σύνοδο, πῶς πρέπει νά γίνη ἡ εἰσδοχή τῶν ἀπό τῆς εἰκονομαχικῆς αἱρέσεως προσερχομένων αἱρετικῶν:
"τήν ἀναφυεῖσαν αἵρεσιν, πῶς ὀφείλομεν δέξασθαι;"
Ἡ Σύνοδος συμφώνησε μέ τόν Ἰωάννην, τόν θεοφιλέστατον τοποτηρητήν τοῦ ἀποστολικοῦ θρόνου τῆς ἀνατολῆς, πού εἶπε ὅτι ἡ αἵρεση χωρίζει κάθε ἄνθρωπο ἀπό τήν ἐκκλησία, ἐπιβεβαιώνοντας, ὅτι αὐτό εἶναι εὔδηλο (ξεκάθαρο):
          "Ἰωάννης ὁ θεοφιλέστατος τοποτηρητής τοῦ ἀποστολικοῦ θρόνου τῆς ἀνατολῆς εἶπε:
          «Ἡ αἵρεσις χωρίζει ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας πάντα ἄνθρωπον.»
          ῾Η Ἁγία Σύνοδος εἶπεν:
          «Τοῦτο εὔδηλόν ἐστιν.»

          Οἱ μοναχοί εἶπαν ὅτι, γιά νά γίνουν δεκτοί οἱ Εἰκονομάχοι, πρέπει νά χειροθετηθοῦν:
"χειροθετουμένους εἶπεν ὁ (8ος ἐν Νικαίᾳ) κανών δεχθῆναι".
Ἐπιφύλαξη ἐξέφρασε ὁ ἅγιος Ταράσιος, δίχως νά ἀποκλείει, βέβαια, τήν χειροθεσίαν χάριν εὐλογίας λέγοντας:
"μήπως ἐπ εὐλογίας ἐνταῦθα τήν χειροθεσίαν λέγει, καί οὐχί ἐπί χειροτονίας".
Ὡστόσο δέν ἀφίνεται καμμία ἀμφιβολία, ὅτι θά ἔπρεπε κανονικά νά γίνει ἡ χειροθεσία τῶν αἱρετικῶν, ὅταν πιό κάτω διαβάζονται οἱ Ἐπιστολές καί τοῦ Μεγάλου Βασιλείου:
"περί τῆς προρρηθείσης ὑποθέσεως, εἰ δεκτοί εἰσιν εἰς τήν ἱερωσύνην οἱ ἐκ τῆς αἱρέσεως ἐπιστρέφοντες,"
          κατά τήν πρός Ἀμφιλόχιον κανονικήν πρώτην ἐπιστολήν τοῦ παμ-μεγίστου           ἱεράρχου.
          Κατά τήν ἐπιστολήν τοῦ Οὐρανοφάντορος δέν εἶναι δεκτοί οἱ αἱρετικοί Ἐγκρατίτες, διότι παραχάραξαν τό βάπτισμα, -(ὅπως καί οἱ Οἰκουμενιστές καί οἱ Νεοημερολογίτες τό παραχάραξαν, μή τηροῦντες τήν τριττή κατάδυση καί μή ἀναγινώσκοντες κἄν ὅλες τίς εὐχές τοῦ εἰσαγωγικοῦ στά ἄλλα μυστήρια μεγάλου μυστηρίου)-, καί ὅποιος βαπτίστηκε ἀπό αὐτούς, προσερχόμενος στήν Ἐκκλησία νά βαπτίζεται.
          Ἐάν, σημειώνει ὁ Μέγας πατήρ, γίνει ἐμπόδιο τό βάπτισμα, γιά νά προσέλθουν στήν Ἐκκλησία, λόγῳ τῆς αὐστηρότητος τῆς ἀκριβείας, τότε, (σ.σ. τοὔλάχιστον), νά χρίονται, καί ἔτσι νά προσέρχονται οἱ πιστοί στά μυστήρια:

 "μήποτε ὡς βουλόμεθα ὀκνηρούς αὐτούς περί τό βαπτίζειν ποιῆσαι ἐμποδίσωμεν τοῖς σωζωμένοις διά τό τῆς προτάσεως αὐστηρόν"...
"παντί δέ τῷ λόγῳ τυπωθήτω, τούς ἐπί τῷ βαπτισμῷ ἐκείνων προσερχομένους χρίεσθαι, ἐπί τῶν πιστῶν δηλονότι, καί οὕτως προσιέναι τοῖς μυστηρίοις."

Μετά ἀπό ἔγγραφον ἀναθεματισμόν τῆς αἱρέσεως ἔγιναν δεκτοί οἱ αἱρετικοί, κατά τόν ὅρον τῆς ἁγίας Τρίτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου κατά τῶν δυσεβῶν Μασσαλιανῶν καί Εὐχιτῶν:

"τούς ὄντας κατά πᾶσαν ἐπαρχίαν Μασσαλιανῶν, ἤγουν ἐνθουσιαστῶν αἱρέσεως, ἤ καί ἐν ὑποψίαις τῆς τοιαύτης νόσου γεγενημένους, εἴτε κληρικοί εἶεν, εἴτε λαϊκοί, μεθοδεύεσθαι. "καί ἀναθεματίζοντας κατά τά ἐν τῷ μνημονευθέντι συνοδικῷ διηγορευμένα ἐγγράφως, μένειν τούς μέν κληρικούς ἐν τῷ κλήρῳ, τούς δέ λαϊκούς ἐν τῇ κοινωνίᾳ τῆς ἐκκλησίας."

[2] Βλ. κατωτέρω. Περί αὐτῶν γράψαμε κατ' ἐπανάληψιν καί ἰδιαίτερα στά δύο τεύχη τῶν "Κολλυβάδων", Φθινόπωρο καί Χειμώνας  τοῦ 2012 .
[3] Ἡ ὁποία κάνει ἀνασκόπηση τῆς πατερικῆς διδασκαλίας καί τῆς πράξεως τῶν προηγουμένων Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
[4] Βλ. ἀναλυτικότερα καί πολλές ἀναφορές στίς ἄλλες Οἰκουμενικές Συνόδους καί στούς Πατέρες μας στήν Εἰσήγησή μας στό τελευταῖο μας Ἱερατικό Συνέδριο στήν Ἀθῆνα τό 2013.
[5] Ἱ. Πηδάλιον σελ. 368 ἑπ.
[6] Βλ. σχετικά τήν ἑνωτική μέ τούς Μονοφυσίτες ἐγκύκλιο τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιόχειας!

[7] Ἡ Ε΄ Οἰκουμενική Σύνοδος στόν ὅρο της ὁρίζει:
«Εἴ τις μὴ ἀναθεματίζει Ἄρειον, Εὐνόμιον, Μακεδόνιον, Ἀπολινάριον, Νεστόριον, Εὐτυχέα, καὶ Ὠριγένην, μετὰ τῶν ἀσεβῶν αὐτῶν συγγραμμάτων, καὶ τοὺς ἄλλους πάντας αἱρετικούς, τοὺς κατακριθέντας καὶ ἀναθεματισθέντας ὑπὸ τῆς ἁγίας καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας  καὶ τῶν προειρημένων ἁγίων τεσσάρων συνόδων, καὶ τοὺς τὰ ὅμοια τῶν προειρημένων αἱρετικῶν φρονήσαντας ἢ φρονοῦντας καὶ μέχρι τέλους τῇ οἰκείᾳ ἀσεβείᾳ ἐμμείναντας, ὁ τοιοῦτος ἀνάθεμα ἔστω…». Τῶν Ἱερῶν Συνόδων νέα δαψιλεστάτη Συλλογή, σελ. 126 (632) τόμος δεύτερος, (Μέρος Β΄), ἀπό ἔτους Χριστοῦ 449 ἄχρι ἔτους 1643, ἔκδοσις Καλύβης Τιμίου Προδρόμου, Ἱερᾶς Σκήτης Ἁγίας Ἄννης, Ἅγιον Ὄρος, (Θεσσαλονίκη 1986). Ε΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ 553 μ.Χ - ΒΛΑΣΙΟΥ ΦΕΙΔΑ, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΤΟΜΟΣ Α΄- Σελ. 721, ΑΘΗΝΑΙ 1992.


[8] Σχετικά μέ ὅλα αὐτά γράφει ὁ Ἅγιος στήν ἑρμηνεία του στήν ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου πρός Ρουφινιανόν.
[9] «Ἡ αἵρεσις χωρίζει ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας πάντα ἄνθρωπον.»
῾Η Ἁγία Σύνοδος εἶπεν:
«Τοῦτο εὔδηλόν ἐστιν.»[9]
Στὸ τέλος τῆς Πρώτης Πράξεως,
Ἡ ἁγία σύνοδος εἶπε:
«Ἀναγνώτωσαν οἱ προϊστάμενοι ἐπίσκοποι τοὺς οἰκείους λιβέλλους ὡς νυνὶ προσελθόντες τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ
Ταράσιος ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης εἶπεν:
«Ἀναγνώτωσαν ἐπειδὰν τῶν ζητουμένων δύο κεφαλαίων ἀκριβῶς ἐξετασθῇ ὑπόθεσις περὶ τε τῶν προσερχομένων ἐξ αἱρέσεως τῇ ἁγίᾳ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ καὶ τῶν ὑπὸ αἱρετικῶν χειροτονηθέντων.»   
Καὶ μετ᾽ ὀλίγον πάλιν,
Ταράσιος ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης εἶπεν:
«Τὰς ὁμολογίας γνῶντες διὰ τῆς ἀναγνώσεως τῶν λιβέλλων, ἐν ἑτέρᾳ συνελεύσει ἡ αὐτῶν ἀποδοχὴ γενήσεται, εἰ οὐκ ἔστιν ἕτερον αὐτοῖς τὸ κωλῦον.»     

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

Ἀπάντηση στόν σχισματοαιρετικό Στέφανο Μεσεδάκη


        Οἱ Νεοημερολογίτες ἀποσχίσθηκαν ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, τήν Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Πατέρων μας καί ἦρθαν σέ ἀντίθεση μέ τήν θριαμβεύουσα Ἐκκλησία ὅλων τῶν Ἁγίων, ὅταν τό 1924 ἄλλαξαν τό ἡμερολόγιο πού εἶχε ἀνέκαθεν ἡ Ἐκκλησία μας ἐπί 1600 χρόνια! Ἦρθαν δηλ. σέ ἀντίθεση μέ τήν Ἐκκλησία τῶν Οἰκουμενικῶν καί Πανορθοδόξων Συνόδων.
          Αὐτό τό ἔκαναν, οἱ σχισματικοί Νεοημερολογίτες παρά τήν ἐκπεφρασμένη ἀντίθετη βούληση τῆς Ἐκκλησίας.[1]       Ἀπό τό 1583, λοιπόν, πού ἄλλαξε ὁ Πάπας στή Δύση τό ἡμερολόγιο (1581-82), οἱ Θεοφόροι Πατέρες μας καί ἡ Ἐκκλησία συνοδικά καί μέ πλῆθος ἀποφάσεων ἀπέρριψε ὁποιαδήποτε ἡμερολογιακή ἀλλαγή.
          Καί αὐτή, ὅμως, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μέ τήν νομοκανονική της ἐπιτροπή ἀπεφάνθη λίγο πρίν τήν αὐθαίρετη ἀλλαγή, ὅτι δέν μπορεῖ μόνη αὐτή νά ἀποδεχθεῖ Νέον Ἡμερολόγιον, χωρίς νά καταστεῖ σχισματική ἔναντι τῶν ἄλλων! Πρᾶγμα τό ὁποῖον ἔκανε αὐθαίρετα τό 1924 καί κατέστη ὄντως σχισματική. (Βλ. τό Νομοθετικό Διάταγμα τοῦ 1923, καί τό βιβλίο Σταύρου Καραμήτσου Αἱ χειροτονίαι τῶν ΓΟΧ ἀπό κανονικῆς ἀπόψεως, μέ δική μας ἐπιμέλεια, Ἀθῆνα 1997, σελ. 13). Τό Νομοθετικό αὐτό Διάταγμα δέν ἔχει καταργηθεῖ ποτέ μέχρι σήμερα καί σ' αὐτό ὁρίζεται, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀκολουθεῖ τό Ἰουλιανό Ἡμερολόγιο γιά τίς ἑορτές της!
          Ψεύδονται, ἐπίσης, οἱ Νεοημερολογίτες, ὅταν λένε, ὅτι ἀκολουθοῦν τό διορθωμένο Ἰουλιανό ἡμερολόγιο, ἀφοῦ αὐτό πού ἐπεδίωκαν οἱ Μασόνοι καί ὁ Πάπας, τό ἔκαναν πράξη, νά γιορτάζουν δηλ. ὅλες τίς ἀκίνητες γιορτές μέ τόν ἀγαπημένο τους Πάπα καί οἱ Νεοημερολογίτες καί νά ἐπισπευσθεῖ ἡ προσέγγιση τῆς δυτικῆς “ἐκκλησίας” μέ τήν ἀνατολική!
          Αὐτό τό πρόβλεπε ἡ οἰκουμενιστική ἐγκύκλιος τοῦ πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 1920 μέ τήν πρώτη διάταξή της. Προέβλεπε δηλ., ὅτι θά πρέπει νά γίνει ἀποδεκτό Νέο Ἡμερολόγιο, γιά νά γιορτάζουν ὄλες οἱ χριστιανικές «ἐκκλησίες» μαζί.
          Ποιές «ἐκκλησίες» ἐννοοῦσε ἡ ἐγκύκλιος αὐτή, ἀφοῦ οἰ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες εἶχαν ἑνιαῖο ἡμερολόγιο καί πάντα γιόρταζαν μαζί; Ἐννοοῦσε φυσικά τήν προσαρμογή τοῦ Ὀρθοδόξου Ἡμερολογίου στό δυτικό Γρηγοριανό, γιά τόν ταυτόχρονο ἑορτασμό μέ τίς αἱρετικές συναγωγές τῆς Δύσεως.
          Μέ δῶρα καί μέ πολλές ὑποσχέσεις ἀγωνιζόταν ὁ Πάπας, γιά περίπου 400 χρόνια, νά κάνει καί τούς Ὀρθοδόξους νά ἀλλάξουν ἡμερολόγιο, μετά ἀπό τήν γκάφα πού ἔκανε...
          Δέν τό κατάφερε ὅμως!
          Τό κατάφερε, ὡστόσο, ὁ ἀποδεδειγμένα μασῶνος πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης μέ τόν ἐπίσης μασῶνο ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χρυσόστομο Παπαδόπουλο τό 1924. (Βλ. ἀντίγραφο τοῦ ἐπίσημου μασωνικοῦ περιοδικοῦ “Πυθαγόρας”)
          Γιά νά ἐπιβάλει δέ τήν ἐφαρμογή του ἡ Νεοημερολογιτική  σχισματική πλέον “ἐκκλησία” χρησιμοποίησε κατά τῶν Ὀρθοδόξων, πού ἔμειναν πιστοί στίς ἐπάλξεις τῆς ἑνιαίας ὀρθοδόξου παραδόσεως, βία, διωγμούς, ἀποσχηματισμούς τῶν ἁγνῶν Ὀρθοδόξων λευιτῶν, ἐξορίες, βασανιστήρια καί φυλακίσεις.
          Μέχρι καί σέ βεβήλωση τῶν Ἁγίων ἔφτασε ἡ κρατική “ἐκκλησία”, χύνοντας τά Ἅγια κατά γῆς καί ἐπισωρεύοντας τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως. (Βλ. σχετικό φωτογραφικό ὑλικό) 
          Ἀκόμη καί σέ ἀνατροπές ἐπιταφίων, μέχρι καί σέ φόνους ἔφτασε ἡ κρατική καινοτόμος Νεοημερολογιτική “ἐκκλησία” μέ τά ὄργανά της.
          Εἶναι ψευδές τό ἐπιχείρημα τοῦ Στέφανου Μεσεδάκη, ὅτι ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι τάχα ἔχουμε ἰσημερία στίς 8 Μαρτίου καί εἴμαστε ὀπισθοδρομικοί. Ἐμεῖς ἔχουμε ἰσημερία στίς 21 Μαρτίου, κατά τό Ὀρθόδοξο ἑορτολόγιο, ὅπως εἶχαν πάντοτε οἱ Πατέρες μας, πού ὑπολογίζεται μέ βάση τό Ἰουλιανό ἡμερολόγιο.
          Μέ αὐτά πού ἀπερίσκεπτα γράφει ὁ Στ. Μεσεδάκης κατηγορεῖ καί ὅλες τίς ἄλλες Ἐκκλησίες πού κράτησαν τό Ὀρθόδοξο Ἑορτολόγιο καί ὑπολογίζουν τήν ἰσημερία μέ βάση τό Ἰουλιανό ἡμερολόγιο.
                Στ. Μεσεδάκης κατηγορεῖ δηλ. τήν συντρριπτική πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων ἀνά τόν κόσμο (250.000.000!!!), τήν Ρωσσία, τήν Οὐκρανία, τήν Σερβία, τήν Γεωργία, ἀλλά καί αὐτό τό Πατριαρχεῖο τῶν Ἱεροσολύμων καί τό Ἅγιον Ὄρος, πού ὑπολογίζουν τήν ἰσημερία, ὅπως καί ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, ὅταν ἀπερίσκεπτα ἰσχυρίζεται ὅτι: «Οἱ λεγόμενοι «παλαιοημερολογίτες», ἔχουν ἐαρινὴ ἰσημερία στὶς 8 Μαρτίου!!! Δηλαδὴ, Νέα ἰσημερία! Συνεπῶς, ἐμεῖς διατηροῦμε τὸ ἡμερολόγιο ἀσάλευτο καὶ ὄχι αὐτοὶ!

          Πρῶτο συμπέρασμα:
          Ἑπομένως τό σχίσμα λογίζεται ὡς πρός τήν ἑνιαία ὑπερχιλιετῆ καί καθαγιασμένη Παράδοση καί πράξη τῆς Ἐκκλησίας ὡς σώματος τῶν Ἁγίων (τῆς θριαμβεύουσας δηλ. Ἐκκλησίας) καί ὄχι ἀναφορικά ὡς πρός τόν χωρισμό ἀπό τήν διοίκηση τῆς σχισματικῆς «ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος», πού ἀκολούθησε τούς νεότερους ἀστρονομικούς καί ἐπιστημονικούς ὑπολογισμούς τῶν ἀθέων ἀστρονόμων καί παρά τήν ἀντίθετη ἐπί τετρακόσια χρόνια ἐκπεφρασμένη βούληση τῆς ἀκαινοτόμητης Ἐκκλησίας.  
          Ἔτσι εἶναι σχισματικοί οἱ Νεοημερολογίτες ἐφ' ὅσον ἀντιστρατεύονται πρός τήν ἀρχαιότητα, τό σύνολο, τήν συμφωνία καί τήν καθαγιασμένη Παράδοση τῶν 1600 χρόνων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκησίας.
          Τό γνώρισμα τῆς καθολικότητος τῆς Ἐκκλησίας προσδιορίζεται μέ βάση τό ὅ,τι πάντοτε, παντοῦ καί πάντα ἴσχυσε καί ἀκολουθήθηκε ἀπό τούς θεοφόρους Πατέρες μας, τούς Ἁγίους μας καί τήν σύνολη Ἐκκλησία.
          Ὅ,τι εἶναι ἔξω ἀπό αὐτό τό καθολικό δόγμα εἶναι καί ἐκτός Ἐκκλησίας.
          Τό Νέο Ἡμερολόγιο εἶναι, ὅπως καί τό ὄνομά του λέει, νέο, δέν τό εἶχε ποτέ ἡ Ἐκκλησία, οὔτε ἴσχυσε παντοῦ, καί πολύ περισσότερο οὔτε  ἀκολουθήθηκε πάντα καί ἀπό ὅλους.
          Δέν ἀκολουθήθηκε ἀπό κανέναν Ἅγιο καί γιαὐτό δέν ὑπάρχουν ἅγιοι στό Νέο ἡμερολόγιο.
          Δέν ἀκολοθήθηκε ἀπό καμμία Οἰκουμενική ἤ Πανορθόδοξη Σύνοδο!
          Ἄρα ὅσοι τό ἀκολουθοῦν βρίσκονται ἐκτός Ἐκκλησίας.
          Ὁ Μέγας ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης λέγει:
          οἱ Πατέρες μας ὡς σοφοί καί Ἅγιοι ὅπου ἦσαν δέν γνώριζαν, ὅτι ἐπιστημονικά, (φυσικά), ἡ ἰσημερία εἶχε κατέβη πολύ καί τό ἡμερολόγιο ἔχανε ἕνδεκα ἡμέρες; (ἕνδεκα ἡμέρες ἦταν ἡ ἡμερολογιακή διαφορά ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ μεγάλου μας ἁγίου καί ὄχι δεκατρεῖς πού εἶναι σήμερα).         
          Καί βέβαια τό ἐγνώριζαν τονίζει ὁ ἅγιος!
          Ἀλλά προτίμησαν τήν συμφωνία μέ τήν ἀρχαιότητα τό σύνολο καί τήν παράδοση, μέ ὅ,τι δηλαδή ἀκολουθοῦσε μέχρι τότε ἡ Ἐκκλησία παρά τήν ὁποιαδήποτε φυσική-ἀστρονομική προσαρμογή.[2]
           Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τούς Νεοημερολογίτες. Μέ πρόφαση τήν ἀστρονομική ἀκρίβεια ἄλλαξαν καί τό Καλαντάριον (τό Ἡμερολόγιον). Ἄρα κατά τόν Χρυσορρήμονα καί τόν Ἅγιον Νικόδημον εἶναι καί οἱ Νεοημερολογίτες σχισματικοί, ὅπως τότε οἱ Λατίνοι.
          Ἀφ' ἑνός, λοιπόν, ἐμεῖς προβάλλουμε τήν ἑνιαία Παράδοση καί τίς σύμφωνες γνῶμες τῶν Ἁγίων μας, γιά νά ἀποδείξουμε τίς θέσεις μας, πού εἶναι καί οἱ θέσεις τῆς ἀκαινοτόμητης Ἐκκλησίας, ἐνῶ οἱ Νεοημερολογίτες μᾶς προβάλλουν τίς φυσικές ἐπιστῆμες καί τούς δικούς τους ὑπολογισμούς τῶν καινοτόμων ἀρχιμανδριτῶν τους, ὅπως καί τοῦ ἐκφραγγευμένου ἀρχ. Ἰωήλ Γιαννακόπουλου, ἐπικαλούμενοι τήν ἀστρονομικήν ἀκρίβεια.[3]

          Μᾶς κατηγορεῖ ἀκόμη ὁ Στ. Μεσεδάκης, ὅτι τόν χωρισμό μας ἀπό τήν σχισματική διοίκηση τοῦ αἱρετικοῦ καταστάντος πλέον σώματος τῆς «ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος» τήν στηρίζουμε σέ ἕνα πλαστό Σιγγίλιο, διότι τάχα σ’ αὐτό δέν περιέχεται κανένας ἀναθεματισμός, δέν ἀναθεματίζεται ὅποιος ἀλλάξει τό μηνολόγιο παρά μόνον ὅποιος ἀλλάξει  τό πασχάλιον καί ὅτι στή Σύνοδο τοῦ 1593 δέν ἦταν δυνατόν νά συμμετέχει ὁ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Σίλβεστρος, γιατί εἶχε πεθάνει τό 1590, καί αὐτό ἀποδεικνύει τήν πλαστότητα τοῦ Σιγγιλίου.
          Θά δοῦμε, βέβαια, στή συνέχεια ὅτι πολλές τοπικές νεοημερολογιτικές ἐκκλησίες ἔχουν ἀλλάξει καί τό πασχάλιον, (ὅπως ἡ ἀρχιεπισκοπή τῆς Φινλανδίας) τονίζοντας ἰδιαίτερα, ὅτι στήν ἐκκλησιαστική γραμματεία καί στά τυπικά τῆς Ἐκκλησίας μας ὡς πασχάλιος κανών ἐννοεῖται ὅλος ὁ κύκλος τοῦ ἐνιαυτοῦ, ὄντος τοῦ Μηνολογίου ἀδιαρρήκτως ἀχωρίστου ἀπό τήν ἑορτή τοῦ ἁγίου Πάσχα!

          Ἀς δοῦμε, ὅμως, τά πράγματα πιό ἀναλυτικά:

 Ἡ Ὀρθόδοξος ἀπάντησις γιὰ τὴν συμφωνία τῶν
Ἁγίων Πατέρων στὸ θέμα τοῦ Πατρίου Ἑορτολογίου

            Τὸ Νέο Ἡμερολόγιο συγκεκριμένα δὲν θεωρεῖται ἀπὸ τόν Στ. Μεσεδάκη καί παλαιότερα καί ἀπό τοὺς Γρηγοριάτες μοναχούς οὔτε παράδοση οὔτε αἵρεση! Ἄλλα μας διδάσκει, ὅμως, ὁ πολὺς Δοσίθεος, ὁ ὁποῖος γίνεται ἀποδεκτὸς καὶ ἀπὸ ὅλους τούς Νεοημερολογίτες:
          «Τέσσερα μεγάλα θηρία ἐγέννησε ὁ ΙΣΤ' αἰών. Τὴν αἵρεσιν τοῦ Λουθήρου, τὴν αἵρεσιν τοῦ Καλβίνου, τὴν αἵρεσιν τῶν Γιεβουζιτῶν, καὶ τὴν αἵρεσιν τοῦ νέου καλενταρίου. Καὶ κατὰ μὲν τῶν αἱρέσεων Λουθήρου καὶ Καλβίνου ἔγραψαν οἱ ... κατὰ δὲ τῆς αἱρέσεως τοῦ νέου καλενταρίου ἀπεφάνθη ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει μεγάλη Οἰκουμενικὴ Συνοδὸς τῷ 1593.»[4]
          Γράφει, παρομοίως μέ τούς Γρηγοριάτες καί ἀπερισκέπτως, διαστρέφοντας ἀποδεδειγμένα τούς λόγους τοῦ Μεγάλου Ἁγίου Νικοδήμου καί κατηγορῶντας ἐμᾶς τούς γνησίους Ὀρθοδόξους ὁ ἐπίσης ἀκολουθῶν τήν αἵρεσιν τοῦ Νέου Καλενδαρίου π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, ἀναθεματιζόμενος ὑπό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας:
      "Γιά σᾶς, λοιπόν, σχίσμα ἔκανε αὐτός πού ἄλλαξε τό ἡμερολόγιο καί τήν 10η Μαρτίου τήν ὀνόμασε 23η Μαρτίου. Ὁ ἅγ. Νικόδημος ὅμως ἀναφέρει, ὅτι αὐτό δέν εἶναι ἁμάρτημα, ἀλλά τό νά χωρισθῆ κάποιος χάριν τοῦ ἡμερολογίου ἀπό τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία καί τήν Σύνοδο. Αὐτό μάλιστα ἀναφέρει χαρακτηριστικά «εἶναι ἁμάρτημα ἀσυγχώρητον καί κατηγορίας ἄξιον καί πολλήν ἔχει τήν κόλασιν καί τιμωρίαν».
Τό σχίσμα, λοιπόν, κατά τόν ἅγ. Νικόδημο, τόν Μ. Βασίλειο καί ὅλους τούς ἄλλους Ἁγίους ἔχει τήν ἔννοια τοῦ χωρισμοῦ ἀπό τήν Σύνοδο γιά θέματα ἰάσιμα, στά ὁποῖα ὁ ἅγ. Νικόδημος συγκαταλέγει καί τήν ἀλλαγή τοῦ ἡμερολογίου. Στήν πρώτη ὑποσημείωσι μάλιστα τοῦ Α΄ Κανόνος τοῦ Μ. Βασιλείου δίδει ἕνα πλέον ἁπλό καί πασίδηλο ὁρισμό, τόν ὁποῖο δύνανται νά κατανοήσουν καί τά νήπια. Ἀναφέρει λοιπόν τά ἑξῆς: «Τό σχίσμα κακῶς διαμένον, γίνεται αἵρεσις, ἤ καταφέρεται εἰς αἵρεσιν, εἰ καί τούς Σχισματικούς κυρίως, οὐχ ἡ διάφορος πίστις ποιεῖ, ἀλλ’ ἡ διαρρηχθεῖσα τῆς κοινωνίας συντροφία».
Πρέπει, λοιπόν, νά μᾶς ἀναφέρετε ποιός διέρρηξε τήν «συντροφία» τῆς κοινωνίας, γιά κάτι πού ὁ ἅγ. Νικόδημος δέν θεωρεῖ ἁμάρτημα, ἀναφέροντας μάλιστα ὡς παράδειγμα ὄχι τήν ἀλλαγή τοῦ ἡμερολογίου μόνο, ἀλλά καί αὐτοῦ τοῦ Πασχαλίου.
Λέγει χαρακτηριστικά ἑρμηνεύοντας τόν ἅγ. Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο: «...τό νά νηστεύσῃ τινάς καί τό νά κάμῃ Πάσχα εἰς τοῦτον τόν καιρόν ἤ εἰς ἐκεῖνον, μετά τήν εἰκοστήν πρώτην τοῦ Μαρτίου, θετέον, ὡς κάμνομεν ἡμεῖς οἱ Γραικοί, ἤ μετά τήν ἑνδεκάτην Μαρτίου, ὡς κάμνουσιν οἱ Λατῖνοι, τοῦτο δέν εἶναι ἔγκλημα».
Γιά τούς Παλαιοημερολογίτες, ὅμως, σχίσμα δέν ἀποτελεῖ «ἡ διαρρηχθεῖσα τῆς κοινωνίας συντροφία», οὔτε ὁ χωρισμός ἀπό τήν Σύνοδο καί τίς ἄλλες τοπικές Ἐκκλησίες, ἀλλά ἡ ἀλλαγή τοῦ ἡμερολογίου ἀπό τήν 10η Μαρτίου στήν 23η Μαρτίου. Τό κακό, ὅμως, δέν ἔφθασε μέχρις ἐδῶ, ἀλλά διέρρηξαν καί τήν μεταξύ των «συντροφία», δηλαδή τήν μεταξύ των ἐκκλησιαστική κοινωνία, δημιουργῶντας πολλές παρατάξεις. Τό χειρότερο ἀκόμη εἶναι, ὅτι θεωροῦν ὡς αἰτίους αὐτῶν τῶν σχισμάτων τούς Νεοημερολογίτας Οἰκουμενιστάς, λέγοντας ὡς δικαιολογίαν, ὅτι, ἄν δέν ἐγίνετο ἡ ἀλλαγή τοῦ ἡμερολογίου, δέν θά ἐδημιουργοῦντο αὐτά τά σχίσματα. Αὐτό χαρακτηριστικά μοῦ τό ἀνέφερε γραπτῶς προσφάτως ἕνας ἁγιορείτης μοναχός, ὁ ὁποῖος ἀνήκει στούς Ζηλωτές."

            Ἄς προσέξουμε, ὅμως, τί διδάσκει ἡ Σύνοδος τῆς Ἀντιοχείας, μὲ τὸν 1ο Κανόνα της γιά τό αἰώνιο Πασχάλιο τῆς  Ἐκκλησίας μας.
          Ἡ Σύνοδος τῆς Ἀντιοχείας καθαιρεῖ ἐκείνους πού θά τολμήσουν νά εἰσαγάγουν νέο Πασχάλιον!
        Ἀναλύω στή συνέχεια τὴν διαστροφὴ, πού κάνει ἀποδεδειγμένα καί ὁ π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶς στὸ κείμενο τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου στὸν Ζ΄ Ἀποστολικό Κανόνα, στὴν ὑποσημείωση 1, ἀπομονώνοντας φράσεις καὶ παραθεωρῶντας τὸ συνολικὸ κείμενο, ἀλλά καί τό ξεκάθαρο νόημα καί πνεῦμα τοῦ κειμένου τοῦ Μεγάλου Ἁγίου Νικοδήμου, ποὺ εἶναι καταπέλτης ἐναντίον του!
        Στὴν συμφωνία του, στόν Ζ΄ Ἀποστολικό Κανόνα, στόν ὁποῖο ἀναφέρεται καί ὁ π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶς, γράφει Ἅγιος Νικόδημος στό Ἱερό Πηδάλιο[5] ἀποστομωτικὰ γιὰ τοὺς διαστροφεῖς τῶν λόγων του:
          "Καθαιρεῖ δὲ τοὺς ἱερωμένους, ὁ Α΄ ἐν Ἀντιοχείᾳ τούς μὴ φυλάττοντας τὸν περὶ τοῦ Πάσχα Ὅρον τῆς Α΄ Συνόδου, ἀλλὰ μετὰ Ἰουδαίων τοῦτο ἐπιτελοῦντας. Ὁ δὲ ξ΄ καὶ πα΄ καὶ ρζ΄ τῆς ἐν Καρθαγένῃ διορίζουν περὶ τῆς ἡμέρας τοῦ Πάσχα, πότε νὰ εὑρίσκεται καὶ ποῦ νὰ γράφεται, καὶ εἰς τοὺς ἄλλους νὰ διαλαλῆται."
        Δέν εἶναι, λοιπόν, ἔγκλημα "τό νά νηστεύσῃ τινάς καί τό νά κάμῃ Πάσχα εἰς τοῦτον τόν καιρόν ἤ εἰς ἐκεῖνον", ὅπως διαστρεβλωτικά γράφει ὁ π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶς, τήν στιγμή πού "καθαιρεῖ τοὺς ἱερωμένους, ὁ Α΄ ἐν Ἀντιοχείᾳ τούς μὴ φυλάττοντας τὸν περὶ τοῦ Πάσχα Ὅρον τῆς Α΄ Συνόδου", ὅπως γράφει ὁ Μέγας Ἅγιος, στήν συμφωνία του στόν Ζ΄ Ἀποστολικόν Κανόνα;
        Οἱ Λατῖνοι, μὴ φυλάσσοντες τούς Ὅρους τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, συνεορτάζουν καὶ ἐν τοῖς πράγμασι μετὰ τῶν Ἰουδαίων, ὅταν συμπίπτει τό ψευδοπάσχα τους μέ τό Ἰουδαϊκό!
        Ὡς Ἰουδαῖοι σήμερα ἐννοοῦνται, σύμφωνα μὲ ὅλους τούς ἑρμηνευτές, ὅλοι οἱ αἱρετικοὶ, καὶ οἱ Λατῖνοι!
         1. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ἑπομένως στό ξεκάθαρο πιό πάνω κείμενο τῆς συμφωνίας του στόν Ζ΄ Ἀποστολικόν, ἀλλά καί στό ἀναφερόμενο ἀπό τόν π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶ, ἄλλα ἐντελῶς γράφει καί ἐννοεῖ ἀπό αὐτά πού ἐπικαλεῖται διαστρεβλωτικά ὁ π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶς, γιά νά στηρίξει τίς ἐσφαλμένες ἀπόψεις του:
        Ὅτι ἂν Σύνοδος, δηλ. ἡ Ἐκκλησία σύμπασα, ἀποφασίσει, (ἀναφέροντας ρητά τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, πού ὅρισε καὶ τὸ Πάσχα!), καὶ μερικοὶ ἐπιμένουν νὰ ἑορτάζουν διαφορετικὰ καὶ σὲ ἄλλους χρόνους, αὐτοὶ εἶναι πού κάνουν τὸ σχῖσμα διαρρηγνύοντας τήν συντροφίαν, τήν κοινωνία δηλ. τῆς ἀγάπης ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ. Ὡς Σύνοδο ὁ Μέγας Ἅγιος ἐννοεῖ τήν Α΄ Οἰκουμενική καί ὄχι τήν ὁποιαδήποτε σύνοδο μιᾶς τοπικῆς ἐκκλησίας, δηλ. τῆς καινοτόμου καί ληστρικῆς  ψευδοσυνόδου τῆς Ἑλλάδος πού τό 1924 ἄλλαξε τό Ἡμερολόγιο!!!     
        Ἄρα οἱ Νεοημερολογίτες ἔκαναν τὸ σχίσμα, ἀντιστρατευόμενοι στὴν Α΄ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον, (ἀλλά καὶ σὲ ὅλες τὶς ἑπόμενες), καί μετά τῶν σχισματικῶν κριθήσεται καί ὁ π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶς, πού συντάσσεται μαζί τους ἀκολουθῶντας τό Νέο Καλενδάριο!
         2. Πότε, κατὰ τὴν διαστροφὴ τῶν λόγων, τοῦ πνεύματος ἀλλά καί τοῦ γράμματος τῶν γραφομένων τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου ἀπὸ τὸν π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶ, ἄλλη Οἰκουμενικὴ Ὀρθόδοξος Σύνοδος ἀποφάσισε τὴν ἀλλαγὴ καὶμείς δὲν τὸ καταλάβαμε, γιὰ νὰ τήν ἀκολουθήσουμε;
        3. Ὅλως ἀντιθέτως, ὑπό τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων πού συνεκλήθησαν τόν 16ον αἰῶνα, ἐκτός τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς καί τῆς Συνόδου τῆς Ἀντιοχείας, ἀπεφασίσθη τὸ ἀντίθετο καὶ καταδικάσθηκε ὁποιαδήποτε ἡμερολογιακὴ ἀλλαγή, ὄχι μόνον τοῦ πασχαλίου ἀλλά καί τοῦ Καλανταρίου!
         4.  Ὅσον ἀφορᾶ  τὸν Κανόνα τοῦ Πάσχα, λοιπόν, τὸ Πάσχα εἶναι ὁρισμένον ἀπὸ Ὀρθόδοξη καί δή Οἰκουμενική Σύνοδο καὶ ἔχει ἐπικυρωθεῖ ἀπὸ ὅλες τὶς ἑπόμενες Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ τὶς Πανορθόδοξες, καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ γιορτάζει, ὅποτε θέλει!.
        Ὅποιος τὸ κάνει, ἀναθεματίζεται, ἀφορίζεται ἢ καθαιρεῖται, ἐάν εἶναι κληρικός!
           Ὁ πολύς ἅγιος Δοσίθεος Ἱεροσολύμων ὀνομάζει, ὅμως, αἵρεση, ὄχι μόνον τὴν μετάθεση τοῦ Πάσχα, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀλλαγὴν τοῦ Καλενδαρίου (Ἑορτολογίου-Μηνολογίου). Τήν θεωρεῖ ὡς ἕνα τῶν μεγάλων θηρίων ἀντικείμενη καί πολέμια τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας!
            μέγας Μελέτιος Πηγᾶς, πού ἀναφέρεται καί στό ὡς ἄνω ἀπόσπασμα τοῦ Ἁγίου Δοσιθέου, τὴν ἀλλαγὴν τοῦ Καλενδαρίου ὀνομάζει δεκαθήμερον ἔκτρωμα, (δέκα ἡμέρες ἦταν τότε ἡ διαφορά τῶν ἡμερῶν ἀνάμεσα στό Ὀρθόδοξο καί στό Φράγκικο Καλενδάριο καί ὄχι δεκατρεῖς πού εἶναι σήμερα, κατά τόν ἑορτασμό τῶν ἀκινήτων ἑορτῶν).
         Ὁ δέ Ἱερεμίας ὁ Τρανὸς ὀνομάζει τήν καινοτομία τοῦ Νέου Καλενδαρίου παγκόσμιον σκάνδαλον!        
          Ἀλλὰ ἀρκεῖ  Σύνοδος τῆς Ἀντιοχείας μὲ τὸν 1ο Κανόνα της καὶ Σύνοδος τοῦ 1848 τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς, γιὰ νὰ φραγοῦν οἱ ἀνοήτως ὁμιλοῦντες καὶ μὴ γνωρίζοντες τὴν ἑρμηνείαν τῶν Ὅρων καὶ τῶν ἀποφάσεων τῶν Πατέρων!
        Θέλουν νά ἀγνοοῦν σκοπίμως οἱ διάφοροι πολέμιοι ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων, τὸ τί σημαίνει Σύνοδος στοὺς ἀνωτέρω λόγους τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου[6], καὶ ποιὰ εἶναι ἡ ξεκάθαρη γνώμη του γιὰ τὸ αἰώνιο Ἑορτολόγιον τῆς Ἐκκλησίας μας, γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχουμε γράψει κατ’ ἐπανάληψιν, ὄχι μόνον ἐμεῖς ὡς ἀνάξιοι καὶ ἀδύναμοι, ἀλλὰ ἄλλοι, πολὺ δοκιμότεροι ἡμῶν ὡς ὁ παπα-Βασίλης ὁ Σακκᾶς, ἱερεύς τότε τῶν Ρώσσων τῆς Διασπορᾶς, πολλὲς φορὲς στὸ παρελθὸν, ἀλλά καί μέχρι πρόσφατα, λίγο πρίν τήν μακαρία κοίμησή του, πού ἔχει κυριολεκτικά κονιορτοποιήσει τὰ φληναφήματα τοῦ οἰκτροῦ καί σχισματο-αἱρετικοῦ Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου καὶ κατ’ ἀκολουθίαν καί τοῦ π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶ, καί τοῦ Στ. Μεσεδάκη, ὁ ὁποῖος τὰ ἀναμασάει ἐσχάτως...
        Τὰ τελευταῖα κείμενα τοῦ παπα-Βασίλη τοῦ Σακκᾶ, ἀνατρεπτικά τῶν φληναφημάτων τῶν σχισματο - αἱρετικῶν Νεοημερολογιτῶν, τά ἔχουμε δημοσιεύσει καί σέ πρόσφατα τεύχη τῶν "Κολλυβάδων" καί ὁ εὐσεβής ἀναγνώστης μπορεῖ νά τά ἀναζητήση καί στήν ἱστοσελίδα μας: orthway.org !

Σιγγίλιο, αὐτόγραφο τοῦ Μελετίου Πηγᾶ

            Δημοσιεύσαμε, ὅμως, σέ συνέχειες καί τό μεγάλης ἱστορικής σημασίας Σιγγίλιο, αὐτόγραφο τοῦ Μελετίου Πηγᾶ, ἀδιαμφισβήτητο και πιστοποιημένο ἀπό την Ἐθνική μας βιβλιοθήκη, (φέρει καί τά ὑδατογραφήματα τῆς Ἐθνικῆς Βιλιοθήκης καί τίς σφραγίδες της), πού καταρρίπτει τόν μῦθο των Νεοημερολογιτών περί τῶν τάχα πλαστῶν σιγγιλίων τοῦ τέλους τοῦ 16ου αἰῶνα, (ὅτι δῆθεν αναθεμάτιζαν μόνον τήν ἀλλαγή τοῦ Πάσχα καί ὄχι καί τοῦ Ἑορτολογίου τῆς Ἐκκλησίας καί ὅτι δῆθεν Ἰάκωβος Νεοσκητιώτης προσέθεσε ἀυθαιρέτως τό ἀνάθεμα γιά τήν ἀλλαγή καί τοῦ μηνολογίου-ἑορτολογίου!), ἀφοῦ στό πρωτότυπο αὐτόγραφο κείμενο τοῦ μεγάλου Μελετίου Πηγᾶ σαφῶς ἀναφέρεται ἐκτός τοῦ Πασχαλίου καί τό Ἑορτολόγιο!
Εἶναι τό κείμενο πού ἀπέστειλαν οἱ δύο πατριάρχες πρός τήν μικράν Ρωσσίαν (Σίλβεστρος πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καί Ἱερεμίας Τρανός)!
Ὁ κωδικός τοῦ Σιγγιλίου στήν Ἐθνική Βιβλιοθήκη περί τοῦ ἡμερολογίου εἶναι: 2347.

Τά ἴσα τῆς ἀποκρίσεως

            +Ἱερεμίας ἐλέῳ Θεοῦ ἀρχιεπίσκοπος Κων/πλεως νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης,
            +Σίλβεστρος ἐλέῳ Θεοῦ πάπας καί πατριάρχης τῆς μεγάλης πόλεως Ἀλεξανδρείας καί κριτής τῆς Οἰκουμένης.
            Ἐνδοξότατε, ἐκλαμπρότατε, εὐσεβέστατε καί ὀρθοδοξότατε αὐθέντα καί δέσποτα Ὀστροβίας, ἀρχηγέ Λιτβανίας καί Κιοβίας καί κριτά Βλαδιμηρίας, καί οἱ λοιποί ὀρθοδοξότατοι καί εὐσεβέστατοι δεσπόται καί ἄρχοντες πάσης τῆς μικρᾶς Ρωσίας, υἱοί κατά πνεῦμα ἀγαπητοί τῆς ἡμῶν μετριότητος χάριν, ἔλεος, εἰρήνην, εὐλογίαν, ῥῶσιν, ψυχῆς τε καί σώματος, καί πᾶν εἴ τι ἄλλον ἀγαθόν καί σωτήριον παρά Θεοῦ Πατρός καί Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ δοθῆναι τῇ δεσποτικῇ ὑμῶν καί παντί τῷ ὑφ' ὑμῶν χριστωνύμῳ πληρώματι εὐχόμεθα.
            Ἔφθασε καί εἰς τάς ἀκοάς τῆς ἡμῶν μετριότητος καί πάσης τῆς περί αὐτήν ἱερᾶς τῶν ἀρχιερέων συνόδου, ὅτι καί ἡ αὐτόθι τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἡ τῇ αὐτοῦ προνοίᾳ καί χάριτι, μέχρι τοῦ νῦν διατηρουμένη ἀκύμαντος καί ἀστασίαστος, στάσεως οὐ μικρᾶς πρό ὀλίγου καί ταραχώδει συνεταράχθη συγχύσει. Τό δ' αἴτιον, ὅτι καί πάλιν ἡ ἐκκλησία τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης, ὥστε ταῖς παραλόγοις καί ἀθέσμοις καινοτομίαις χαίρουσα, τοῖς περί αὐτήν ἀστρονόμοις ἀπερισκέπτως συνήνεσε, καί προφανῶς συγκεχώρηκεν. Ὡσάν τό μέν ἐπικρατῆσαν πασχάλιον τῶν χριστιανῶν εἰς οὐδέν λογισθείη ὡς σφαλερόν καί ἀβέβαιον,
(ὅπερ μετά τῶν ἁγίων ἀπό τῆς ἐν Νικαίᾳ Συνόδου καί μέχρι τοῦ νῦν οἵ τε τῆς Νέας Ρώμης τῆς καθ' ἡμᾶς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας ὑπήκοοι καί οἱ τῆς παλαιᾶς Ρώμης ἔστερξαν τε ἐκράτησαν,
ὡς καρδίας θεωρηθέν καί παρ' ἁγίων καί θεοσόφων ἀνδρῶν τυπωθέν ἄριστα, εἰς κανόνιον θαυμάσιον), ἀντισαχθείη δέ παρ’ αὐτῶν ἄλλο νέον, ὡς αὐτοῖς δοκῇ, οὕτω πως βέλτιον. Οὗ δή γενομένου, τάς μέν ἑορτασίμους ἡμέρας συνέβη πάσας ἀνατραπῆναι, μάλιστα δέ τήν σεβασμίαν τε καί σωτήριον ἡμέραν τοῦ ἱεροῦ Πάσχα, ἡμᾶς δέ τούς εὐσεβεῖς καί Ὀρθοδόξους συγχύσεσι περιπεσεῖν καί ἀθυμίαις. Τοιγαροῦν, ἡ μετριότης ἡμῶν, χρέος ἔχουσα ἀπαραίτητον, τό ἐς ἀεί προνοῆσθαι καί ὑμῶν, ὡς λόγον τῷ Θεῷ ἀποδοσουσαν, διάσκεψαμένη συνοδικῶς, παρόντος καί τοῦ ἁγιωτάτου πατριάρχου Ἀλεξανδρείας τοῦ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἀδελφοῦ καί συλλειτουργοῦ, γράφοντος πρός ὑμᾶς καί ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ὑφηγεῖται καί διατάττεται:
            ἵνα γινώσκητε καί ὁμολογῆτε, μηδέν ἀνεχόμενοι, ὡς οὐκ ἔστιν ἀσύστατον τό παρ' ἡμῖν παλαιόν Πασχάλιον καί Ἑορτολόγιον ἀλλά καί ἀκόλουθον τοῖς ὁρισθεῖσι παρά τῶν ἐν Νικαίᾳ ἁγίων ἀνδρῶν, καί ἀκριβῶς ἐξετασθέν παρά θεοσόφων ἁγίων ἀνδρῶν, ἐσκεμμένων τε καί ἐπιστημόνων, τοῖς εὐσεβέσι ἐκδέδοται τυπωθέν· καί οὐδέποτε ἀθετηθέντος, ἔς ἀεί διαμένῃ φιλάττον τήν τάξιν ἥν ἔλαχεν, τεσσάρων γάρ ὄντων τῶν τοῦ Πάσχα διορισμῶν, ὥς ἐν αὐτῷ τῷ κανονίῳ πλατύτερον γνώσεσθε, μετ' ἐπιμελείας αὐτό σκεπτόμενοι.
            Ὁ πρῶτος (ὅρος) ἐντέλεται, ὅτι δεῖ μετά ἰσημερίαν ἐαρινήν τό Πάσχα ἐπιτελεῖν, ὁ δεύτερος (ὅρος), ὅτι οὐ τήν αὐτήν ἡμέραν τῆς ἰουδαϊκῆς τελετῆς, ὁ τρίτος, ὅτι οὐ αὐτήν μετά ἰσημερίαν (μόνον) ἀλλά τήν πρώτην μετά ἰσημερίαν πανσέληνον, ὁ δέ γε τέταρτος, ὅτι καί τῇ μετά τήν ἰσημερίαν πανσέληνον .... τῆς ἑβδομάδος πρώτῃ (ἡμέρᾳ Κυριακῇ).
            Ὅθεν ὅλως μηδείς νομισάτω, ὅτι διέλαθε τῶν παναρίστων ἐκείνων Πατέρων καί διδασκάλων ἡμῶν τό δοκοῦν τοῦτο λάθος, ἵνα παρά τοῖς νῦν ἀστρονόμοις τύχῃ βελτίονος διορθώσεως. Καί γάρ ἐκεῖνοι διά τῷ καλούς καί ἐπιστημόνας εἰδέναι ταῦτα, ὡς πάσης σοφίας καί μαθηματικῆς ἐπιστήμης ἔμπλεοι, καί βίον ἔσχον θεόληπτον καί ἀνθρώπινον καί τήν ἀρετήν δίκην ἡλίου διαλάμπουσαν, καί τόν τῆς ψυχῆς αὐτῶν ὀφθαλμόν ἐπιφωτίζουσαν.
            Τούτων οὖν οὕτως ἐχόντων καί καλῶς παρά τῶν ἁγίων θεωρηθέντων καί τεθέντων, ὄντως ὑπέρ τοῦ δέοντος καί τῆς ἀληθείας ἀφηρέθησαν αἱ δέκα ἡμέραι τοῦ Ὀκτωβρίου μηνός παρά τῶν ἀστρονόμων τῆς Παλαιᾶς 'Ρώμης, ἀρξαμένοις διακρῖναι ἀπό τῆς μετά Νίκαιαν γενομένης (καθάπερ εἴρηται διασκέψεως, καί τοῦτο γάρ πρός τοῖς ἄλλοις ἡ παλαιά 'Ρώμη κατετόλμησε τήν ἀφαίρεσιν τῶν δέκα ἡμερῶν ποιήσασα, ἤ μᾶλλον ἀπό τήν μετά σκέψεως πνευματεμφόρου ἀποφανθείσης ἀσφαλοῦς τάξεως σύγχυσιν, ἐν ἑαυτῷ περιέχει τήν ἀνατροπήν, ἀναλογιζόμενόν τε καί ἀναθεωρούμενον.[7]  
Ὁ σχισματοαιρετικός, ἑπομένως, Νεοημερολογιτισμός γεννήθηκε στηριγμένος πάνω σέ ἕνα ψεῦδος. Ὅπως ὅλα τά σχίσματα καί οἱ αἱρέσεις βασίζονται στό ψεῦδος καί στήν συκοφαντία, στήν πλαστογράφηση τῆς ἀλήθειας καί στήν ἀπάτη, καί ἐπιβάλλονται στούς ἀδιάφορους γιά τήν πίστη καί στούς ἀμαθεῖς, ἀπό ἐκείνους πού ὑπηρετοῦν ἔνοχες σκοπιμότητες καί συσσχηματίζονται μέ τόν κόσμο, ὑπηρετῶντας
τήν ἑκάστοτε κοσμική ἐξουσία.


            Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας θεωρήθηκε καί θεωρεῖται ὡς ἕνας μῦθος, ἐξ ἀφορμῆς ἑνός ψεύδους μεταξύ τῶν Ἑβραίων. Ἀφοῦ οἱ στρατιῶτες τῆς κουστωδίας εἶπαν στούς ἀρχιερεῖς τά συγκλονιστικά γεγονότα τῆς Ἀναστάσεως, τούς ἔδωσαν πολλά χρήματα καί τούς εἶπαν νά λένε, ὅτι, ὅταν ἐμεῖς κοιμόμασταν, ἦλθαν οἱ μαθητές Του καί Τόν ἔκλεψαν. Καί συμπληρώνει ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος: "Καί διεφημίσθη ὁ λόγος οὗτος παρά τοῖς Ἰουδαίοις μέχρι τῆς σήμερον".
            Ἕνα μεγάλο ψεῦδος πέρασε μέσα στήν ἱστορία.
            Τέτοια ψεύδη στόν κόσμο ὑπῆρξαν πολλά.
           
            Ἕνα ψεῦδος, ἐπίσης, ἀποτέλεσε τήν γενεσιουργόν αἰτίαν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, πού μέχρι σήμερα ἀποδυναμώνει τό ἔργον τῆς Ὀρθοδοξίας, μέ τίς ἐπιδράσεις τῶν σχισματικῶν αὐτῶν στό πλῆθος τῶν χριστιανῶν, πού εἶναι ἀδιάφοροι γιά τήν Πίστη ἤ πού σέ αὐτό τό ψεῦδος βρίσκουν καταφυγή ὅλοι ἐκεῖνοι πού ὑπηρετοῦν ἔνοχες σκοπιμότητες καί ἔχουν συσσχηματισθεῖ μέ τά πράγματα καί τίς ἐξουσίες τοῦ κόσμου τούτου.

Ἡ ἱστορία τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος εἶναι ἁπλῆ,
ἐν συντομίᾳ:

            Μετά τό τέλος τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατά τό 1919, τά Ὀρθόδοξα κράτη τῆς Ἀνατολῆς, γιά λόγους ἐμπορικούς, ἤθελαν νά προσαρμοσθεῖ τό Ἰουλιανόν Ἡμερολόγιον στό λεγόμενον Γρηγοριανόν, πού προηγεῖτο κατά 13 μέρες.
            Καί στήν Ἑλλάδα ἄρχισαν σχετικές ζυμώσεις τῶν τότε κυβερνήσεων μέ τήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἠρνεῖτο σθεναρῶς μέχρι τότε νά ἀποστεῖ τοῦ Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου.
            Ἡ ἐπαναστατική κυβέρνηση Πλαστήρα, παρά τίς ἀντιρρήσεις τῆς Ἐκκλησίας, προέβη διά Νομοθετικοῦ Διατάγματος στήν καθιέρωση τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου γιά τά πολιτειακά πράγματα.            
            Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος στό σχετικό Νομοθετικό Διάταγμα διατύπωσε τήν γνώμη, ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά ἀλλάξει τό Ἡμερολόγιον μόνη της, ἀναφορικά μέ τίς ἑορτές της.   Μία τοπική Ἐκκλησία, ὅπως αὐτή τῆς Ἑλλάδος, δέν ἦταν δυνατόν νά τό κάνει αὐτό, χωρίς νά καταστεῖ σχισματική ἔναντι τῶν ἄλλων.
            Ἀδικαιολόγητα, ὅμως, καί παρά τίς σοβαρότατες ἀντιρρήσεις τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὁ τραγικός ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, μαζί μέ τόν ἀποστάτη καί ἀποδεδειγμένα μασῶνο Μελέτιο Μεταξάκη, πού εἶχε ἀναρριχηθεῖ στόν θρόνο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀποδέχθηκαν στή συνέχεια τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον (διορθωμένο τάχα Ἰουλιανό!!!). Καί τήν 10ην Μαρτίου τοῦ 1924 ὀνόμασαν 23ην. Τό Πάσχα θά ἑορταζόταν κατά τό Παλαιό ἡμερολόγιο, τήν ἴδια μέν ἡμέρα Κυριακή μέ ὅλες τίς ἄλλες Ἐκκλησίες, πού κράτησαν τό Παλαιόν, ἀλλά οἱ ἡμερομηνίες δέν θά συνέπιπταν πλέον, διότι οἱ μέν Νεοημερολογίτες μετροῦσαν τίς ἡμέρες μέ βάση τό Νέον, Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον, τρέχοντας μπροστά 13 ἡμέρες, οἱ δέ ἄλλοι Ὀρθόδοξοι ὑπολόγιζαν τόν χρόνο ἀκόμη μέ βάση τό Παλαιόν, Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον, πού ἡ Ἐκκλησία εἶχε σέ χρήση 1600 χρόνια.
            Ὅλες οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀναδείχθηκαν ἔχοντας ἑνιαῖο Ἐκκλησιαστικό Ἑορτολόγιο καί Ἡμερολόγιο, τό Πάτριον ἤ «παλαιόν». Μέχρι τότε γνώριζαν ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, ὅπου καί νά βρίσκονταν, ἐκεῖ πού ὑπῆρχαν Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ὅτι γιόρταζαν τίς ἴδιες γιορτές, στίς ἴδιες ἡμέρες, τῶν Χριστουγέννων, τῶν Θεοφανείων, τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, τῆς Κοιμήσεως καί ὅλες τίς ἀκίνητες ἑορτές γενικά. Μέ τήν πραξικοπηματική ἀλλαγή πού συντελέστηκε, διασπάστηκε ἡ θαυμαστή ἑνότητα πού ὑπῆρχε μέχρι τότε (ἐπί 1600 χρόνια). Ἄλλοτε γιόρταζαν οἱ Νεοημερολογιτικές ἐκκλησίες, ὅπως αὐτή τῆς Ἑλλάδος, καί ἄλλοτε αὐτές πού διακράτησαν καί κρατοῦν ἀκόμη μέχρι σήμερα (!!!), μετά ἀπό σχεδόν ἐννενῆντα χρόνια, τό παλαιόν Ἡμερολόγιον, ὅπως κάνουν οἱ Σλαυικές Ἐκκλησίες.

            Σήμερα εἶναι ἡλίου φαεινότερον, βέβαια, ὅτι ὑπῆρχε σκοπιμότητα στήν ἀλλαγή τοῦ Ἡμερολογίου, ὅπως ἔδειξε ἡ ἐξέλιξη τῶν πραγμάτων.
        Ὁ σκοπός τῆς ἀλλαγῆς ἦταν ὁ συνεορτασμός τῶν Ὀρθοδόξων μετά τῶν Φράγγων.
            Αὐτή ἡ ἀλλαγή ἦταν ἕνα ἀπό τά πρῶτα καί βασικά βήματα πού εἶχαν πονηρά σχεδιασθεῖ, γιά νά γίνει εὐκολότερα ἡ ἕνωση τῶν Ὀρθοδόξων μέ τούς Παπικούς.
            Τήν πονηρία τῶν Λατίνων εἶχε ἀναμφίβολα διαγνώσει στό παρελθόν ἡ Ἐκκλησία, καί γιαὐτό εἶχε λάβει ἀποφάσεις ἐν Συνόδῳ, μέ τίς ὁποῖες ἀναθεμάτιζε κάθε ἀλλαγή τοῦ Πατροπαραδότου Ἡμερολογίου καί κατ’ ἐξοχήν τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ ἁγίου Πάσχα. Ἄν γινόταν μία τέτοια ἀλλαγή θά κατέστρεφε τήν ἑορτολογική της αἰώνια ἑνότητα καί θά δημιουργοῦσε σύγχυση, ὅπως καί δημιούργησε, μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων.

            Ἔγραφε καί ὁ νεκρός καί σωματικά πλέον μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης, ὅπως καί ἄλλοι σχισματοαιρετικοί στό παρελθόν, σχετικά μέ τά Σιγγίλια τῶν Συνόδων τῶν ἐτῶν 1583 καί 1593, γιά νά πλήξει τό κίνημα της εὐσεβείας καί τήν παραδοσιακή καί ὀρθοδόξως ἀγωνιζόμενη ἱερά Μονή Ἐσφιγμένου:
            " Ὅσον ἀφορᾶ τό "Σιγγίλιο" μέ τά ἀναθέματα τῆς συνόδου τοῦ 1593 κατά τοῦ νέου Καλενδαρίου, πρέπει νά ληφθεῖ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι εἶναι πλαστό. Φέρεται ὑπογεγραμμένο ἀπό τόν Σίλβεστρο Ἀλεξανδρείας, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποθάνει πρό τοῦ 1593!"

Ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἀλήθειας
           
            Μετά τό 1924, μετά δηλαδή τήν ἐπάρατη Νεοημερολογιακή ἀλλαγή, ὅσοι ἀκολούθησαν τό Νέο ἡμερολόγιο ἔγιναν σχισματικοί. Δέν ἀποτελοῦσαν δηλαδή τήν ἀληθινήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδή ἡ Ἐκκλησία μέ τίς Πανορθόδοξες Συνόδους τοῦ 1583 καί 1593, (ἀλλά καί τοῦ 1587, περί ἧς Συνόδου βλ. κατωτέρω), καί ἐπί 350 χρόνια ἠρνεῖτο σθεναρῶς νά ἀκολούθησει τό φράγκικο ἡμερολόγιο, νά προσάρμοσει τό Ἑορτολόγιό της στό παπικό Καλανδάριο καί νά ἀλλάξει τό Μηνολόγιον. Καί ὄχι μόνον ἠρνεῖτο οἱανδήποτε ἑορτολογικήν ἀλλαγήν, ἀλλά ἀναθεμάτισε καί ὅσους στό μέλλον θά δέχονταν τό φράγγικο ἡμερολόγιο.
           
            1η Ἀπόφασις τῆς Συνόδου τοῦ 1583, ἡ ὁποία ὑπογράφεται ἀπό τούς Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, Ἱερεμία, Ἀλεξανδρείας, Σίλβεστρο,  Ἱεροσολύμων, Σωφρόνιο καί ἀπό τούς ὑπόλοιπους παρόντες Ἀρχιερεῖς:
            Κανών Ζ': " Ὅποιος δέν ἀκολουθᾶ τά ἔθιμα τῆς Ἁγίας Ὀρθόδοξου Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαί Σύνοδοι ἐθέσπισαν, καί τό  Ἅγιον  Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν, καί θέλει νά ἀκολουθᾶ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί νέον Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἁγίας Ὀρθόδοξου Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καί τῆς τῶν Πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.
            Ἐσεῖς δέ οἱ εὐσεβεῖς καί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί μένετε ἐν οἷς ἐμάθετε, ἐγεννήθητε καί ἀνετράφητε καί, ὅταν τό καλέσῃ ὁ καιρός καί ἡ χρεία, καί αὐτό τό αἷμα σας νά χύνετε, διά νά φυλάξετε τήν πατροπαράδοτον πίστιν καί ὁμολογίαν σας καί νά φυλάγεσθε ἀπό τῶν τοιούτων, καί προσέχετε, ἵνα καί ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός σᾶς βοηθᾶ, ἅμα καί ἡ εὐχή τῆς ἡμῶν μετριότητος εἴη μετά πάντων ὑμῶν. Ἀμήν."
            1583 Ἰνδικτίων ιβ΄, Νοεμβρίου κ' "

            2η Ἀπόφασις τοῦ 1593, ἡ ὁποία ὑπογράφεται ἀπό τούς Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, Ἱερεμίαν, Ἀλεξανδρείας, Μελέτιον Πηγᾶν, Ἀντιοχείας,  Ἰωακείμ καί Ἱεροσολύμων, Σωφρόνιον καί τήν περί αὐτούς Ἱεράν Σύνοδον τῶν Ἀρχιερέων:
            "Ἀπαρασάλευτον διαμένειν βουλόμεθα τό τοῖς πατρᾶσιν διορισθέν περί τοῦ Ἁγίου καί σωτηρίου Πάσχα. Ἔχει δέ οὕτως:
            Ἅπαντας τούς τολμῶντας παραλύειν τούς ὅρους τῆς Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς πρώτης Συνόδου, τῆς ἐν Νικαίᾳ συγκροτηθείσης ἐπί παρουσίᾳ τοῦ εὐσεβοῦς καί Θεοφιλεστάτου βασιλέως Κωνσταντίνου περί τῆς ἁγίας ἑορτῆς τοῦ Σωτηρίου Πάσχα, ἀκοινωνήτους καί ἀποβλήτους εἶναι τῆς Ἐκκλησίας, εἰ ἐπιμένειν φιλονικώτερον, ἐνιστάμενοι πρός τά καλῶς δεδιδαγμένα. Καί ταῦτα ἡγήσθω περί τῶν λαϊκῶν,
            Εἰ δέ τις τῶν προεστώτων τῆς Ἐκκλησίας Ἐπίσκοπος ἤ Πρεσβύτερος, ἤ Διάκονος, μετά τόν ὅρον τοῦτον, τολμήσειεν ἐπί διαστροφῇ τῶν λαῶν καί ταραχῇ τῶν ἐκκλησιῶν ἰδιάζειν, καί μετά τῶν Λατίνων καί Ἰουδαίων ἐπιτελεῖν τό Πάσχα, τοῦτον ἡ ἁγία Σύνοδος ἐντεῦθεν ἤδη ἀλλότριον ἔκανε τῆς Ἐκκλησίας. Δεῖ δέ στοιχεῖν τῷ τῶν Πατέρων κανόνι, μέχρι καί σήμερον Θεοῦ χάριτι, ὅ, καθ’ ὅ δεῖ καί τά λοιπά ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία διαφυλάττει.
            Ἐν ἔτει σωτηρίῳ, Ζρα΄: αφηγ,΄ Φεβρουαρίου ιβ΄ 1593."

            Τό πρόβλημα πού ἀνακύπτει μέ τό Σιγγίλιον, ὅπως τό ἀντέγραψε ὁ Μοναχός Ἰάκωβος καί βρίσκεται στήν Ἱ. Μ. Παντελεήμονος στό Ἅγιον Ὄρος μέ ἀριθμ. Κώδ. 772, ἐντοπίζεται στό ὅτι φέρεται ἀπό τόν Μοναχόν Ἰάκωβον νά τό ὑπογράφει τό 1593 καί ὁ Πατριάρχης Σίλβεστρος, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποθάνει τό 1590 στή Ρόδο[8].
            Οἱ καινοτόμοι Νεοημερολογίτες ὑποστηρίζουν ἀκόμη ὅτι μόνον ὅσοι ἀκολουθήσουν τό Νέον Πασχάλιον ἀναθεματίζονται ἀπό τήν Σύνοδο τοῦ 1593 καί ὄχι ὅσοι ἀκολουθήσουν Νέον Ἡμερολογιον-Μηνολόγιον, τήν δέ Σύνοδον τοῦ 1583 ἐπί Ἱερεμίου τοῦ Β΄ θέλουν νά τήν ἀγνοοῦν καί τήν ἀπόφαση τῆς Συνόδου τήν θεωροῦν πλαστή (!), ὅπως μᾶς τήν διέσωσαν οἱ ἱστορικοί.
             Ὁ μοναχός Ἰάκωβος ἀντέγραψε σέ ἕνα καί τό αὐτό χειρόγραφο καί τίς δύο ἀπ
Στό τέλος τοῦ χειρογράφου ἀναφέρει τά ὀνόματα τῶν Πατριαρχῶν, Ἱερεμίου, Κωνσταντινουπόλεως, Σιλβέστρου, Ἀλεξανδρείας καί Σωφρονίου, Ἱεροσολύμων, οἱ ὁποῖοι, κατά τίς ἀδιάψευστες μαρτυρίες ὅλων τῶν ἱστορικῶν ὑπέγραψαν τήν ἱστορικήν ἀπόφαση τοῦ 1583, μαζί μέ τούς Συνοδικούς Ἀρχιερεῖς. Τήν δεύτερη ἀπόφαση τοῦ 1593 ὑπέγραψαν οἱ Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, Ἱερεμίας, Ἀλεξανδρείας, Μελέτιος Πηγᾶς, Ἀντιοχείας Ἰωακείμ καί Ἱεροσολύμων Σωφρόνιος καί ἡ περί αὐτούς Ἱερά Σύνοδος τῶν Ἀρχιερέων.
            Εἶναι πέραν κάθε ἀμφιβολίας, ὅτι στήν Σύνοδο τοῦ 1583, στήν Κωνσταντινούπολη, μετεῖχεν ὄντως καί ὁ Πατριάρχης Σίλβεστρος! Πρόκειται, λοιπόν, ξεκάθαρα γιά δύο διαφορετικές Συνόδους καί δύο ἀντίστοιχες ἀποφάσεις, ὅπως δημοσιεύονται ἀνωτέρω.
            Οἱ ἀποφάσεις τῶν Μεγάλων αὐτῶν Πανορθοδόξων Συνόδων δέν ἀμφισβητήθηκαν ποτέ μέχρι σήμερα ἀπό κανένα σοβαρό ἱστορικό!
            "...Οἱ Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας καί Ἀντιοχείας συγκάλεσαν τό 1583 Ἱερά Σύνοδο ὑπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Ἱερεμία Β΄, τόν Τρανό (1539-1595). Ἡ Ἱερά Σύνοδος καταδίκασε ὡς μή ἀναγκαία τή Γρηγοριανή μεταρρύθμιση, ἀφοῦ δημιουργοῦσε πολλά προβλήματα στό Ἑορτολόγιο τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἱερεμίας Β΄ ἀπείλησε, ὅτι θά ἀφορίσει ὅσους θά δέχονταν τή μεταρρύθμιση, καί ἡ ἀπειλή τοῦ ἀφορισμοῦ ἐπαναλήφθηκε στή Σύνοδο τοῦ 1593, ὅπου ἔλαβαν μέρος τόσο ὁ ἴδιος, ὅσο καί οἱ Πατριάρχες Ἀλεξανδρείας, Ἱεροσολύμων καί Ἀντιοχείας, καθώς καί ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ Ρώσσου Πατριάρχη."[9]
            Ἀκριβῶς, ἐπειδή ἐπαναλήφθηκε ὁ ἀφορισμός ὅσων τολμήσουν νά καινοτομήσουν -ὄχι μόνον εἰς τό Πασχάλιον ἀλλά καί εἰς τό Μηνολόγιον-Ἑορτολόγιον- καί στήν Σύνοδο τοῦ 1593, γιαὐτό τό λόγο ὁ μοναχός Ἰάκωβος ἀναφέρει καί τούς Κανόνες τῆς Συνόδου τοῦ 1583, πού ὑπέγραψαν οἱ τρεῖς Πατριάρχες, Ἱερεμίας, Κωνσταντινουπόλεως, Σίλβεστρος, Ἀλεξανδρείας καί Σωφρόνιος, Ἱεροσολύμων, σέ ἕνα καί τό αὐτό χειρόγραφο μαζί μέ τόν ἀφορισμό ὅλων ὅσοι τολμήσουν νά ἀκολουθήσουν τό νέον παπικόν Πασχάλιον. Ὁ μοναχός Ἰάκωβος παρέλειψε νά σημειώσει στό τέλος τά ὀνόματα τῶν Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως, Ἱερεμίου, Ἀλεξανδρείας, Μελετίου Πηγᾶ, Ἀντιοχείας, Ἰωακείμ, καί Ἱεροσολύμων, Σωφρονίου, πού ὑπέγραψαν τήν ἀπόφαση τῆς Συνόδου τοῦ 1593 μέ τήν  περί αὐτούς Ἱεράν Σύνοδον τῶν Ἀρχιερέων.

            Ἐπίσης, ὁ τέως ἀρχιεπίσκοπος τῆς καινοτομίας καί Λατινόφρων, Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης, νεκρός ἤδη καί σωματικά, στό βιβλίο του "Μελέτιος ὁ Πηγᾶς", Ἀθῆναι 1971, σελ. 86-88 ἔγραφε:
            "Κατά τήν ἐποχήν ταύτην, (1583), ἀνεφύη καί τό καλούμενον "ἡμερολογιακόν" ζήτημα, κατόπιν τῆς ὑπό τοῦ Πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄ ἀναληφθείσης πρωτοβουλίας περί διορθώσεως τοῦ μέχρι τότε ἐν ἰσχύι Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου... Ἀλλ’ ὁ Πατριάρχης Ἱερεμίας ὁ Β΄, ἀπαντῶν ἐδήλου τῷ ἐπισκόπῳ τῆς Ρώμης, ὅτι ὄχι μόνον ἀποστέργει τά καινοτομηθέντα, "ἀλλ’ οὐδ’ εἰς ψιλήν ἐπίνοιαν ἐφικέσθαι ταῦτα ἐπιτρέπει''...
            "Ὁ Ἱερεμίας ὁ Β΄, ἀνησυχῶν διά τήν ἐξέλιξιν τοῦ ζητήματος καί διά τάς ἐνδεχομένας ἐπιπτώσεις αὐτοῦ ἐπί της κανονικῆς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τάξεως, συνεκάλεσεν ἐν ἔτει 1583 Σύνοδον ἐν Κωνσταντινουπόλει εἰς ἥν ἔλαβε μέρος καί ὁ Ἀλεξανδρείας Σίλβεστρος. Ἡ Σύνοδος αὕτη ἐξέδωκε Τόμον κατά τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου καταδικάσασα οὕτω τήν παπικήν καινοτομίαν. Ἀλλα καί ὁ Μελέτιος, εὐκαιρίας δοθείσης, κατεπολέμησε τήν παπικήν ἐνέργειαν, συγγράψας τῇ προτροπῇ τοῦ Πατριάρχου Σιλβέστρου, εἰδικην μελέτην, ἐπονομάσας ταύτην "ἕτερον Τόμον Ἀλεξανδρινόν..."
            Στόν τόμον αὐτόν ὁ Μελέτιος ὀνομάζει τήν ἀλλαγήν τοῦ Ἡμερολογίου-Μηνολογίου[10] "δεκαθήμερον ἔκτρωμα", Τόμος Ἀλεξανδρινός περί τοῦ Πασχαλίου, τοῦ μακαριωτάτου καί παναγιωτάτου πάπα Ἀλεξανδρείας κυροῦ Μελετίου περί τοῦ Πάσχα:
            "... ὧν πατήρ καί γεννήτωρ ὁ νεώτατος οὗτος νεωτερισμός τοῦ Πασχαλίου, ὅν ἐκίσσησεν Ῥώμη ἡ πρεσβυτέρα, μή ἐφησυχάζουσα ταῖς τῶν πατέρων δόξαις, ἀλλά ταῖς ἰδίαις ἀκολουθοῦσαû ἀφροντίζουσα τῶν τοῦ προφήτου ῥημάτων, σωφρονίζοντος τούς νεωτέρους μή φιλοτιμάσθαι, δοξάζεσθαι ἐπ’ ἀτιμιᾳ πατέρων καί νή τ’ ἀληθές, εἰ κρίνειν ὀφείλομεν, (ὡς κρίνειν ὄφειλομεν κατά τόν τοῦ Σωτῆρος λόγον), ἐκ τῶν καρπῶν τό δένδρον, δένδρον εἴη πάντως κακόν τοῦ πασχαλίου αὕτη ἡ διόρθωσις, ἐπειδῆπερ κακῶν καρπῶν γέγονεν οἰστή. Ἐῶ γάρ λέγειν τό τοῦ ἔτους δεκαθήμερον ἔκτρωμαû  οἱ γάρ τῆς σελήνης μετασχηματισμοί τοῖς ἡμετέροις, (τουτέστι τοῖς παλαιοῖς), ἀνταποκρινόμενοι δῆλον ὡς ἐλέγχουσι τά παρ’ ἡμῖν ἐτῶν μέτρα, καί ἡμερῶν μή δεῖσθαι ἀφαιρέσεων ἤ προσθηκῶν."
(Οἱ ὑπογραμμίσεις καί οἱ ἔντονοι τονισμοί ὅλοι δικοί μας).
           
            Καί στήν διδακτορική του διατριβή   ὁ Λατινόφρων  Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης  "Ἱστορική καί Κανονική θεώρησις τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ ζητήματος κατά τε τήν γένεσιν καί τήν ἐξέλιξιν αὐτοῦ ἐν Ἑλλάδι", Ἀθῆναι 1982, στήν σελ. 24, παραπέμποντας στόν Ἅγιον Δοσίθεον, Τόμος Ἀγάπης, Ἰάσιον 1698. σελ. 538-547 γράφει:
            " Ἔτι ἐπισημώτερον ἀλλ’ ἐμμέσως, ἀπεκρούσθη ἐν τῇ Ἀνατολῇ  τό  Γρηγοριανόν Ἡμερολόγιον ὑπό τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει συνελθούσης τῷ 1593 ἐνδημούσης Συνόδου, ἧς μετέσχον οἱ Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως, Ἱερεμίας ὁ Β΄, Ἀλεξανδρείας, Μελέτιος ὁ Πηγᾶς, ἐπέχων τόν τόπον καί τοῦ Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων Σωφρόνιος καί τεσσαράκοντα καί εἷς Ἀρχιερεῖς τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου".
            Γιά δέ τήν Σύνοδον τοῦ 1587 γράφει:
            " Καί ἐν ἔτει 1587 ὑπό τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου κατεκρίθη ἡ μεταβολή τοῦ ἡμερολογίου κατά τό παπικόν πρότυπον, ὡς ἐπισφαλής καί οὐκ ἀναγκαία."
            Γιά τά ἀνωτέρω ἐπιχειρήματά μας καί τήν ξεκάθαρη διάκριση τῶν ἀποφάσεων τῶν δύο Συνόδων τοῦ 1583 καί ταῦ 1593 βλ. ἰδιαιτερως: Δοσιθέου Ἱεροσολύμων, "Τόμος Ἀγάπης", Ἰάσιον 1698, σελ. 538, βλ. καί στήν "Δωδεκάβιβλο", σελ. 209.            
                        Ἐπίσης ὁ ἴδιος γράφει, ὅπως εἴδαμε:
            "Τέσσερα μεγάλα θηρία ἐγέννησε ὁ ΙΣΤ΄ αἰών. Τήν αἵρεσιν τοῦ Λουθήρου, τήν αἵρεσιν τοῦ Καλβίνου, τήν αἵρεσιν τῶν Γιεβουζιτῶν, καί τήν αἵρεσιν τοῦ Νέου Καλενταρίου... Καί κατά μέν τῶν αἱρέσεων Λουθήρου καί Καλβίνου ἔγραψαν οἱ ... κατά δέ τῆς αἱρέσεως τοῦ Νέου Καλενταρίου ἀπεφάνθη ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει μεγάλη Οἰκουμενική  Σύνοδος  τό   1593".[11]
            Ὁ Λατινόφρων καί Οἰκουμενιστής Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης, στήν διδακτορική του διατριβή " Ἱστορική καί Κανονική θεώρησις τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ ζητήματος κατά τε τήν γένεσιν καί τήν ἐξέλιξιν αὐτοῦ ἐν Ἑλλάδι",  Ἀθῆναι 1982, σελ. 19-20, παραδέχεται ἐπίσης, ὅτι τό 1583 ὁ Πατριάρχης Ἱερεμίας ἀπέκρουσε τά δῶρα καί τίς προτάσεις τῶν δύο Ἑλλήνων ἀπεσταλμένων τοῦ Πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄, Μιχαήλ Ἐπάρχου καί Ἰωάννη Βοναφέα, ἀναφερόμενος ὄχι μόνον στόν ἑορτασμόν τοῦ Πάσχα ἀλλά καί στό Μηνολόγιον ὅταν γράφει ἐπί λέξει:
            " Ἐν κατακλείδι ὁ Πατριάρχης Ε΄ Ἱερεμίας ἀπεκάλει τήν ἐπελθοῦσαν διά τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου διόρθωσιν τῶν δέκα ἡμερῶν "παγκόσμιον σκάνδαλον", ἐπαγόμενος ἐν συνεχείᾳ, ὅτι "οὐδέ μετατρέπειν δεῖ τόν τῶν Ἁγίων Πατέρων κανόνα καί καινοτομεῖν καί εἰς αἰτίαν στάσεως τάς Χριστοῦ Ἐκκλησίας κινεῖν, εἴπερ ἀληθείᾳ καί θείῳ Πνεύματι περί ἀναγκαίων κυρίως ἐσκόπουν, πολλά ἄλλα εἰσί τά ψυχωφελῆ καί οὐχί τά παίγνια τῶν ὡρολογίων τούτων οὐδέν ὄντων".[12]
           
            Τά λεγόμενα, λοιπόν, περί πλαστογραφίας εἶναι ἕνας ἄχαρος μῦθος, πού προσφέρεται ὡς παυσίπονο σέ ὅσους τρέμουν τά ἐκκλησιαστικό αὐτό ἀνάθεμα.
            Ἐπαναλαμβάνουν τήν ἀνυπόστατη κατηγορία, τήν ὁποία ματαίως προσπάθησε νά στήσει ὁ πρῶτος Ἀρχιεπίσκοπος τῶν Νεοημερολογιτῶν τό 1924, κατά τοῦ Μοναχοῦ Ἰακώβου Νεοσκητιώτου, ὅτί δῆθεν αὐτός ἔπλασε τό πιό πάνω ἀνάθεμα κατά τοῦ Ν. Ἡμερολογίου! Τό ἀνάθεμα, λένε, ἀφορᾶ μόνον τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον. Ἡ δέ φράσις "καί Μηνολόγιον" εἶναι αὐθαίρετη προσθήκη τοῦ Ἰακώβου, εἶπε πρῶτος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος καί τό ἐπαναλαμβάνουν ὅσοι θέλουν νά ἐπαναπαύσουν τήν συνείδησή τους πού τούς τύπτει φοβερά. Κανένας δέν ἔνιωσε τήν ἀνάγκη νά τεκμηριώσει τήν κατηγορία σέ σοβαρή ἱστορική πηγή. Ποῦ νά βρεθεῖ ὅμως τέτοια σοβαρή μαρτυρία!             Κανένας δέν ἀναρωτήθηκε, πῶς οἱ τότε λόγιοι Μοναχοί του Ἁγίου Ὄρους δέν κατηγόρησαν τόν ἀδελφό τους Ἰάκωβο;           -Ἄν ὁ Ἰάκωβος εἶχε διαπράξει μία τόσο φοβερή πλαστογραφία, ὅπως εἶναι ἡ παραποίηση Ἱερῶν κειμένων, δέν θά ἐλάμβανε τήν ἀνάλογη τιμωρία;
            -Δέν θά γινόταν σάλος τήν ἐποχή ἐκείνη;
            -Δέν θά ἐξαφανιζόταν ἀμέσως τό πλαστογραφημένο μέρος ἀπό τόν Κώδικα 772 τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος.
            Τέλος, καί τό πλέον ἀσυγχώρητο:
            Κανένας, μέχρι σήμερα, δέν ἔκανε οὔτε αὐτή τήν ἁπλῆ σκέψη, ὅτι ὁ Ἰάκωβος, ὁ ὁποῖος ἔζησε ἑκατό περίπου χρόνια πρίν τήν γενομένην ἀλλαγήν τοῦ Ἡμερολογίου στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, δέν εἶχε κανένα λόγο τότε νά κάνει τέτοιο πρᾶγμα!          Ἄν ζοῦσε κατά τήν ἐποχή πού ἔγινε ἡ ... σοφή ἐπινόηση, νά ἀλλάξει τό ἡμερολόγιο, ἀλλά ὄχι τό Πασχάλιο, τότε ἡ κατηγορία θά ἀποτελοῦσε ἀντικείμενο μελέτης. Τώρα ὄχι! [13]
           
            Τό 1881 κυκλοφόρησε στή Σερβία, στήν Πολωνία, στή Ρουμανία καί στήν Ρωσσία τό κείμενο αὐτό μεταφρασμένο.         
            -Γιατί κανένας Ὀρθόδοξος ἱστορικός τῆς ἐποχῆς ἐκείνης δέν τό χαρακτήρισε ὡς πλαστογραφημένο;
            -Γιατί οὔτε ὁ ἴδιος ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος δέν εἶχε πεῖ ποτέ, μέχρι τό 1924, τέτοιο πράγμα, καί μόνον ὅταν ἔγινε καινοτόμος ἔκανε τήν ἐν λόγῳ καταγγελία κατά τοῦ Μοναχοῦ Ἰακώβου;[14]
            Ἀντιθέτως, μάλιστα, ὁ καινοτόμος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, πρίν γίνει ἀρχιεπίσκοπος, καί πρό τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου στήν Ἑλλάδα, ἔγραφε στήν Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων, σελ. 482-483:
            "Τῷ 1584 (ὁ Πατριάρχης Σωφρόνιος) ἐξῆλθεν πρός συλλογήν ἐράνων. Μεταβάς δέ εἰς Κωνσταντινούπολιν τῷ ἔτει ἐκείνῳ συμμετέσχε τῆς ἐκεῖ συγκροτηθείσης συνοδικῆς διασκέψεως πρός ἀποκήρυξιν τοῦ Γρηνοριανοῦ ἡμερολογίου... Διότι κατ’ ἐκείνου τοῦ χρόνου, μεγάλη ὑπῆρξεν ἡ ταραχή τῆς καθόλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας... Ἀλλ’ οἱ Ὀρθόδοξοι Ἱεράρχαι καί θεολόγοι, ἐν οἷς ἐπρώτευε τότε ὁ Μελέτιος Πηγᾶς... δραστηρίως ἀπέκρουον τόν ἀπό τῆς Λατινικῆς Ἐκκλησίας κίνδυνον. Τῆς ἀποκρούσεως ταύτης συμμετεῖχε καί ὁ Πατριάρχης Σωφρόνιος, ὅστις, φαίνεται, μετά τήν καταδίκην τοῦ Γρηγοριανοῦ  Ἡμερολογίου μετέβη εἰς Ἱερουσαλήμ..."
            Αὐτός ὁ καινοτόμος ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος εἶχε φοβερό τέλος, ψυχοραγῶντας, βασανιζόταν γιά πολύ καιρό καί δέν ἔβγαινε ἡ ψυχή του. Πέθανε τελικά μέσα σέ φρικτούς καί ἀβάστακτους πόνους, ὁμολογῶντας στόν πατέρα Φιλόθεο Ζερβάκο: "ὑποφέρω καί βασανίζομαι γιατί ἔσχισα τήν ἐκκλησία", τυμπανίστηκε, κατά τίς μαρτυρίες ἀψευδῶν μαρτύρων, καί ἔμεινε ἀδιάλυτος καί ἀσυγχώρητος...[15]

            Ὅτι οὕτως ἔχουν τά πράγματα μαρτυρεῖται ὑπό πολλῶν ἱστορικῶν, ὅπως εἴδαμε παραπάνω, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν καί πολλά χρόνια πρίν ἀπό τόν Μοναχόν Ἰάκωβον τόν Νεοσκητιώτην, ὅπως μαρτυρεῖται καί ἀπό τόν Μητροπολίτην Ἀθηνῶν Μελέτιον, (ὄχι βέβαια τόν τυμπανιαῖον μασῶνον Μεταξάκην).
            Ὁ Μητροπολίτης Ἀθηνῶν Μελέτιος ἀπέθανεν τό 1714 καί διετέλεσε Μητροπολίτης Ἀθηνῶν τά ἔτη 1703-1714.[16]
            Στήν Ἐκκλησιαστικήν του Ἱστορίαν, στόν Γ΄ τόμον, πού περιλαμβάνει "τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας τήν ἀκολούθησιν ἀπό τούς χιλίους διακοσίους χρόνους τῆς τοῦ Χριστοῦ γεννήσεως, ἕως τούς χιλίους ἑπτακόσιους", Βιέννη 1784, στή σελ. 402 § 9 ἀναφέρονται τά ἑξῆς ἐπί λέξει:
            "Πατριαρχεύοντος τούτου τοῦ Ἱερεμίου, σύνοδος Μητροπολιτῶν συνήχθη ἐν Κωνσταντινουπόλει τῷ αφπγ΄. (1583), ἐπιδημεύσαντος καί Σιλβέστρου τοῦ Ἀλεξανδρείας, ἥτις κατακρίνασα τό καινοτομηθέν ὑπό Γρηγορίου τοῦ Ρώμης Καλενδάριον, δέν τό ἐδέχθη, κατά τήν αἴτησιν τῶν Λατίνων."

            -Σᾶς ἐρωτῶμεν, λοιπόν, ἀγαπητοί Νεοημερολογίτες ἀδελφοί, ἡ Ρώμη καινοτόμησε μόνον ὡς πρός τό Πάσχα ἤ ἄλλαξε ὅλο τό ἑορτολόγιο, κινητές καί ἀκίνητες ἑορτές;
            -Ὁπότε, οἱ Σύνοδοι πού ἀκολούθησαν τήν καινοτομία τοῦ πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄ (1581-82), ἔγιναν μόνον, γιά νά καταδικάσουν τήν ἀλλαγήν τοῦ Πάσχα ἤ τήν καινοτομία τοῦ Νέου Καλενδαρίου ἤ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου, ὅπως ὀνομάζεται ἀπό ὅλους τούς ἱστορικούς;
            -Ἀκόμη, ὅπως εἴδαμε, δέν εἶχε γίνει ἡ ... σοφή ἐπινόηση τοῦ 1924 νά ἀλλάξει τό ἑορτολόγιον, ὅσον ἀφορᾶ τίς ἀκίνητες ἑορτές ἀλλά ὄχι τό Πασχάλιον...

            Σέ σάς καί ὅλους τούς καινοτόμους ἀπευθύνεται ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος τοῦ 1848 στήν Κωνσταντινούπολιν, ὅταν σφραγίζει τήν Πίστιν καί τήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας καί ἀναθεματίζει τούς νεωτεριστές καί τούς ἀποστάτες:
            "Κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας, ἥν παρελάβομεν ἄδολον παρά τηλικούτων ἀνδρῶν, ἀποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμόν, ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ Διαβόλου.
            Ὁ δεχόμενος νεωτερισμόν, κατελέγχει ἐλλιπῆ τήν κεκηρυγμένην Ὀρθόδοξον Πίστιν. Ἀλλ’ αὕτη πεπληρωμένη ἤδη ἐσφράγισται, μή ἐπιδεχομένη μήτε μείωσιν, μήτε αὔξησιν, μήτε ἀλλοίωσιν, ἥν τινα οὔν καί ὁ τολμῶν ἤ πρᾶξαι ἤ συμβουλεῦσαι ἡ διανοηθῆναι τοῦτο, ἤδη ἠρνήθη τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, ἤδη ἑκουσίως καθυπεβλήθη εἰς τό αἰώνιον ἀνάθεμα, διά τό βλασφημῆσαι εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ὡς τάχα μή ἀρτίως λαλῆσαν ἐν ταῖς Γραφαῖς καί Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις...
            " Ἅπαντες οὔν οἱ νεωτερίζοντες ἤ αἱρέσει ἤ σχίσματι, ἑκουσίως ἐνεδύθησαν κατάραν ὡς ἱμάτιον, κἄν τε Πάπαι κἄν τε Πατριάρχαι, κἄν τε κληρικοί, κἄν τε λαϊκοί, κἄν Ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ".
Ἄνθιμος, Ἐλέῳ Θεοῦ, Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως,
Νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης,
Ἱερόθεος, Ἐλέῳ, Θεοῦ Πάπας καί Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας
καί πάσης γῆς Αἰγύπτου,
Μεθόδιος, Ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης Ἀντιοχείας,
Κύριλλος, Ἐλέῳ Θεοῦ, Πατριάρχης Ἱεροσολύμων
καί αἱ περί αὐτούς Ἱεραί Σύνοδοι.

            Ἀπεδείχθη μέ βάση τίς ἱστορικές πηγές ὅτι:
            1. Στή Σύνοδο τοῦ  1583 μετέσχε καί ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Σίλβεστρος.
            2. Στή Σύνοδο τοῦ 1583 ἀναθεματίσθηκε ὅποιος τολμήσει νά  ἀκολουθήσει   τό   Νέον   Πασχάλιον   καί   τό   νέον Μηνολόγιον, πού εἰσήγαγε ἡ παπική ἐκκλησία τό 1582.
            3.Ὅπου οἱ Σύνοδοι μιλᾶνε γιά Καλανδάριον ἡ Γρηγοριανόν Ἡμερολόγιον, ὅπως εἶναι αὐτονόητο, δέν ἐννοοῦν μόνον τό Πασχάλιον, ὅπως διαστρεβλώνουν τά πράγματα οἱ Νεοημερολογίτες, οἱ Θεόκλητοι Διονυσιάτες, οἱ Στ. Μεσετάκηδες καί Εὐθ. Τρικαμηνάδες. Ὅταν καταδικάζεται τό Παπικόν Πασχάλιον, αὐτό ἀναφέρεται ρητῶς ὡς Πασχάλιον καί ὄχι ὡς Καλανδάριον ἡ Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον. Μέ τούς ὅρους Καλανδάριον ἡ Γρηγοριανόν Ἡμερολόγιον ἐννοεῖται καί τό Πσχάλιον καί τό Μηνολόγιον, κινητές καί ἀκίνητες  Ἑορτές!
            3. Τό Σιγγίλιο πού  περιέχει τό ἀνάθεμα κατά τοῦ "Παπικοῦ Καλενδαρίου", (ἡμερολογίου), καί τοῦ νέου Πασχαλίου, πού βρίσκεται καί στόν χειρόγραφο Κώδικα 281 τοῦ Κελλίου   Ἀκάθιστος   Ὕμνος  τῆς  Ἱερᾶς  Σκήτης  τῶν Καυσοκαλυβίων τοῦ Ἁγίου Ὅρους καί στόν χειρόγραφο Κώδικα   μέ   ἀριθμό   772   τῆς     Ἱερᾶς   Μονῆς    Ἁγίου Παντελεήμονος, ἐπίσης τοῦ Ἁγίου Ὅρους, εἶναι γνήσιο!
            4. Τό Σιγγίλιο αὐτό ἀπέστειλε ὁ Πατριάρχης Ἱερεμίας Β' πρός ἁπάσας τάς  Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας. Τό κείμενον δέ τοῦ Σιγγιλίου τούτου ἔχει ὡς ἑξῆς:
            "Σιγγίλιον Πατριαρχικῆς διατυπώσεως ἐγκυκλίου τοῖς ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξοις Χριστιανοῖς εἰς τό μή παραδέχεσθαι τό νεώτερον Πασχάλιον ἤ καλενδάριον τοῦ καινοτομηθέντος μηνολογίου ἀλλ’ ἐμμένειν τοῖς ἅπαξ καί καλῶς διατυπωθεῖσι  παρά τοῖς Ἁγίοις (318) τριακοσίοις δέκα ὀκτώ Θεοφόροις Πατρᾶσι τῆς Ἁγίας Οἰκουμενικῆς Πρώτης Συνόδου μετ’ ἐπιτιμίου καί ἀναθέματος..."[17]
            5. Ὁ σκοπός καί τό πνεῦμα τῆς ἐν Νικαίᾳ Συνόδου ἦταν ὄχι μόνον νά ἑορτάζεται τό  Πάσχα ἀπό ὅλους τούς Χριστιανούς μαζί, ἀλλά τό ἑνιαῖον τῶν Ἑορτῶν, (κάθε Ἑορτῆς), ἀπό ὅλες τίς Ἐκκλησίες. Καί ἡ ὑπό τοῦ Ἱερεμίου δευτέρα μεγάλη Σύνοδος τοῦ 1593, ὡς καί οἱ ἐπιστολές του, ὁμιλοῦν περί τῆς ἀπάτης τοῦ Νέου Καλενδαρίου. 
             Ἀπό τό Σιγγίλιον δέ τοῦ 1583 τρανῶς ἀποδεικνύεται καί τῆς δευτέρας αὐτῆς Συνόδου ὁ σκοπός.[18]
            6. Ὅλα τά ἀνωτέρω εἶναι πασίδηλα. Παραθέτουμε καί ἀπόσπασμα ἀπό τήν ἐπιστολήν τοῦ Μ. Κωνσταντίνου "Πρός τούς ἀπολειφθέντας ἐπισκόπους περί τῶν ἐν τῇ Συνόδῳ τυπωθέντων",[19] ἀπό τήν ὁποίαν ἐκφαίνεται καί ὁ σκοπός τοῦ καθορισμοῦ τῆς ἡμέρας τοῦ Πάσχα, πού δέν ἦταν ἄλλος ἀπό τό νά τελεῖται τό Πάσχα ὑπό ὅλων τῶν ἁπανταχοῦ τῆς Οἰκουμένης Χριστιανῶν ἐν μιᾷ καί τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, διότι "...ὥσπερ περί πίστεως οὕτω καί περί τῆς ἁγιας ἑορτῆς, γέγονε συμφωνία. Καί τοῦτο ἦν τό αἴτιον τῆς ἐν Νικαίᾳ Συνόδου", κατά τόν Μ.  Ἀθανάσιον καί "... ἐπειδή δέ πρό τοῦ Κωνσταντίνου τά σχίσματα ἦν καί ἦν χλεύη Ἑλλήνων λεγόντων καί χλευαζόντων τήν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ διαφωνίαν, ἐπί Κωνσταντίνου διά τῆς τῶν ἐπισκόπων σπουδῆς συνηνώθη μᾶλλον  τό   σχίσμα  εἰς  μίαν  ὁμόνοιαν".[20]
            Γράφει,    λοιπόν,    ὁ    Μ. Κωνσταντῖνος
            "...Λογισάσθω δέ   ἡ  τῆς  ἡμετέρας Ὁσιότητος ἀγχίνοια, ὅπως ἐστί δεινόν τε καί ἀπρεπές κατά τάς αὐτάς ἡμέρας, ἑτέρους μέν ταῖς νηστείαις σχολάζειν, ἑτέρους δέ συμπόσια συντελεῖν καί μετά τάς τοῦ Πάσχα ἡμέρας, ἄλλους μέν ἑορταῖς καί ἀνέσεσιν ἐξετάζεσθαι, ἄλλους δέ ταῖς ὡρισμέναις ἐκδεδόσθαι νηστείαις".
            Ἡ ὁμόνοια καί ἡ συμφωνία κατεστράφησαν μέ τήν εἰσαγωγήν τοῦ Ν. Ἡμερολογίου, ἄλλοτε νηστεύουν καί γιορτάζουν οἱ μέν, (Σλαῦοι, Ἅγιον Ὅρος, Ἱεροσόλυμα), ἄλλοτε οἱ δέ, (Ἑλλάδα, Νέες χῶρες κλπ.), καί μᾶς χλευάζουν οἱ πάντες, ὅπως πρό τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ὁπότε εἶναι αὐτονόητο, ὅτι ἀθετεῖται ὁ σκοπός καί τό πνεῦμα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου μέ τήν ἀλλαγήν του Ἡμερολογίου, καί αὐτό δέν διέλαθε τῆς προσοχῆς τοῦ μεγάλου Πατριάρχου Ἱερεμία τοῦ Β΄ καί τῆς Συνόδου τοῦ 1583.
            Τό Σιγγίλιον, λοιπόν, δέν προσφέρει κατ’ οὐσίαν τι τό νέον, ἀλλά ἀπηχεῖ τά γνωστά. Διότι τό ἀναφερόμενον ἐν αὐτῷ Μηνολόγιον ὑπάγεται στό Ἑορτολόγιον. Εἰς τό Ἑορτολόγιον, ὡς γνωστόν, νοοῦνται καί τό Πασχάλιον καί τό λοιπόν Ἑορτολόγιον, δηλαδή τό Μηνολόγιον, ἀλλά καί τό Ἐκκλησιαστικόν Ἡμερολόγιον, ἡ Καλανδάριον. Ὅλα δέ τά στοιχεῖα τοῦ Ἑορτολογίου, δηλ. τό Ἑορτολόγιον ὡς ἕν ὅλον, διασφαλίσθηκαν ἀπό τίς Ὀρθόδοξες Συνόδους καί τούς Ἁγίους Πατέρας ἐπανειλημμένως. Τό δέ ἀνάθεμα, διά τούς τολμῶντας παραλύειν τούς ὅρους τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, ἰσχύει καί διά τούς καταλύοντας καί τά ἕτερα μέρη τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑορτολογίου, μέχρι καί τοῦ μετ’ αὐτοῦ συνημμένου ἀδιασπάστως  Ἐκκλησιαστικοῦ  Ἡμερολογίου.
            7. Δέν εἶναι καθόλου πειστικές οἱ δικαιολογίες τῶν ὑπερασπιστῶν τῶν Καινοτόμων, ὅπως παλαιότερα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου καί τοῦ νεκροῦ Θεοκλήτου Διονυσιάτου, γιά τήν κοινωνία τους μέ τίς νεοπασχαλίτικες "ἐκκλησίες", τῆς αὐτοκέφαλης ἐκκλησίας τῆς Φινλανδίας (μέ 56.000 πιστούς,[21] ἀλλά καί ἄλλων τοπικῶν "ἐκκλησιῶν"[22], ἀφοῦ αὐτές καί οἱ κοινωνοῦντες μέ αὐτές ὑποπίπτουν στό ἀνάθεμα καί τόν ἀφορισμόν τοῦ Α΄ Κανόνος τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου (341 μ.Χ.), καί λειτουργοῦν δοκιμαστικά γιά τήν ἀλλαγήν καί τοῦ Ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα.[23]
            8. Τέλος, καί στή διεθνῆ βιβλιογραφία βεβαιώνονται ὅσα ἀνωτέρω σημειώσαμε:
            " Ὁ πατριάρχης Ἱερεμίας ἐξανέμισε (ἔσβησε) τίς ἐλπίδες γιά ἕνωση, ὅταν (σ.σ. στίς συνόδους) τοῦ 1583 καί 1593 ἀπέκρουσε τήν ἀναθεώρηση τοῦ ἡμερολογίου, (σ.σ. ἀναθεώρηση ὅλου του ἡμερολογίου καί τοῦ Μηνολογίου καί ὄχι μόνον τοῦ Πασχάλιου, ὅπως διαστρεβλωτικά γράφουν οἱ Καινοτόμοι), τοῦ πάπα Γρηγορίου τοῦ ΙΓ'."[24]



[1] Βλ. τό  πλῆθος τῶν πατριαρχικῶν Σιγγιλίων καί τῶν ἐπισήμων θέσεων τῶν δύο κορυφαίων Πατριαρχῶν Ἰερεμίου τοῦ Τρανοῦ καί Μελετίου τοῦ Πηγᾶ τῆς καθ' ἡμᾶς Ἀνατολῆς, (31 κείμενα καί 1 ἀμφιβαλλόμενο), στό βιβλίο τοῦ Ν. Μάνη, Διπλοῦς πέλεκυς κατά τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου, Ἀθῆνα 2015. Καθοριστικῆς σημασίας γιά τήν ἑρμηνεία τοῦ τεθέντος ἀπό τούς σχισματοαιρετικούς Νεοημερολογίτες προβλήματος περί τῆς τάχα πλαστότητος τῶν Σιγγιλίων τῶν ἐτῶν 1583-1593, εἶναι τό Σιγγίλιο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἰερεμίου τοῦ Τρανοῦ καί τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Σιλβέστρου πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Μικρᾶς Ρωσίας κατά τῆς παπικῆς περί τό ἡμερολόγιον καινοτομίας, (μηνί Ἰανουρίῳ 1583, χειρόγραφα Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης Ἀρ. 2346-2347), ἀποκωδικοποιημένο καί πρωτοδημοσιευόμενο στό ἡμέτερο περιοδικό «Ἅγιοι Κολλυβάδες», Φθινόπωρο-Χειμώνας 2013) πού ἑρμηνεύει αὐθεντικά καί τά Σιγγίλια τῶν ἐτῶν 1583-1593.

[2] Βλ. στό Ἱερό Πηδάλιο τήν ἀντίστοιχη σημείωση τοῦ Ἁγίου σελ. 8 καί ἰδιαιτέρως 9, ὑποσ. 1: «Καί βλέπε, ἀγαπητέ, πῶς ὁ θεῖος Χρυσόστομος ὀνομάζει σχισματικούς τούς Λατίνους διά τί ἐκαινοτόμησαν τό πασχάλιόν τους καί Καλαντάριον, (Μηνολόγιον!!!) ὄχι διά τί δέν εἶναι τοῦτο, ὅσον κατά τήν ἰσημερίαν ὀρθόν».

[4] Ἀθῆνα 1997, σελ. 51 ἑπ., "Παλαιὸν καὶ Νέον", Θεοδωρήτου Ἱερομόναχου, ἔκδ. Β', 'Ἅγιον Ὅρος- Ἀθῆναι 2000, καὶ «Τὸ χρονικὸ μιᾶς σοφιστείας», Λάρναξ, Κύπρος, 1999, Δελτίον τοῦ Ἱδρύματος «Ἅγιος Ἔπιφανιος» καὶ Χαριτίνης Ἀγγελοπούλου, "Σύντομη πραγματεία περὶ τοῦ Ἑορτολογίου τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας", Πάτρα 2000, κυρίως σελ. 142 ἑπ.
[5] σελ. 11.
[6] Ὅταν, λοιπόν, ἀναφέρεται ὁ Μέγας Ἅγιος Νικόδημος στήν διάρρηξη τῆς συντροφίας καί "τό νά χωρίζει τινάς τόν ἑαυτόν του ἀπό τήν κοινήν σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας, τοῦτο εἶναι ἁμάρτημα ἀσυγχώρητον, καί κατηγορίας ἄξιον, καί πολλήν ἔχει τήν κόλασιν καί τιμωρίαν " δέν ἐννοεῖ σέ καμμία περίπτωση αὐτά τά ὁποῖα παρερμηνεύει, διαστρεβλώνοντας τούς λόγους τοῦ Ἁγίου, ὁ π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶς! 
                Ἡ κοινή σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι ἡ σύνοδος τῶν καινοτόμων σχισματοαιρετικῶν Νεοημερολογιτῶν, πού ἔλαβε παράνομες καί ἀντικανονικές ἀποφάσεις, ἀντίθετες στό γράμμα καί στό πνεῦμα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί ἄλλαξε τό ἑορτολόγιο τῆς Ἐκκλησίας!
                Ἡ διάρρηξη τῆς συντροφίας καί ὁ χωρισμός ἀπό τήν κοινήν σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας συνίσταται, κατά τόν Ἅγιον, στήν ἀθέτηση καί στήν περιφρόνηση τῶν ἀποφάσεων τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου!
                Τοῦτο εἶναι ξεκάθαρο στήν αὐτήν ὑποσημείωση στόν Ζ΄ Ἀποστολικόν τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου: "ἀλλ' ἐπειδή εἰς τήν πρώτην σύνοδον ἐσυνάχθησαν οἱ Πατέρες καί ἐδιώρισαν πότε νά γίνεται τό Πάσχα, τιμῶσα ἡ Ἐκκλησία πανταχοῦ τήν συμφωνίαν καί ἕνωσιν, ἐδέχθη τόν διορισμόν ὁποῦ ἐκεῖνοι ἔκαμαν. Λοιπόν, ἔπρεπε, κατά τόν Χρυσόστομον, νά προτιμήσουν οἱ Λατῖνοι τήν συμφωνίαν καί ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας, περισσότερον ἀπό τήν παρατήρησιν τῶν χρόνων (τῆς ἰσημερίας δηλ. ὁποῦ ἐκατέβη τώρα εἰς τάς 11. Μαρτίου, οὖσα ἐπί τῆς πρώτης συνόδου εἰς τάς κα΄ Μαρτίου) καί νά ἑορτάζουν τό Πάσχα μέ ἡμᾶς τούς Γραικούς, καί ὄχι νά ἀτιμάζουν τούς τριακοσίους ἐκείνους θεοφόρους καί πνευματοφόρους Πατέρας, ὅπου ἐνομοθέτησαν τοῦτο κατά θεῖον φωτισμόν"! Ἡ παρατήρηση τῶν χρόνων καί  ἡ δῆθεν ἀστρονομική ἀκρίβεια ἦταν ἡ πρόφαση τῶν Καινοτόμων Νεοημερολογιτῶν, γιά τήν ἀλλαγή τοῦ ἡμερολογίου, γιά νά συνεορτάζουν μετά τῶν προσφιλῶν τους αἱρετικῶν τῆς Δύσεως, ὅπως ὁριζόταν στήν πρώτη διάταξη τῆς αἱρετικῆς ἐγκυκλίου τοῦ 1920. Αὐτοί διέρρηξαν, λοιπόν, τήν συντροφίαν καί χώρισαν τούς ἑαυτούς τους ἀπό τήν κοινήν σύνοδον, (τήν Α΄ Οἰκουμενικήν), τῆς Ἐκκλησίας!
                Καί πάλιν σημειώνει ὁ Ἅγιος Νικόδημος στήν ὑποσ. 1 τῆς ἑρμηνείας του στόν Ζ΄ Ἀποστολικόν: "Ὁ γάρ ἰσαπόστολος μέγας Κωνσταντῖνος, κοντά εἰς τά ἄλλα καλά ὁποῦ ἔκαμε, καί τοῦτο προσέθηκε, τό νά παρακαλέσῃ τήν οἰκουμενικήν α΄ σύνοδον, νά διορίσουν νά ἑορτάζηται τό ἅγιον Πάσχα εἰς ὅλην τήν οἰκουμένην ἐν μιᾷ καί τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Δέν ὑπέφερε γάρ ὁ μακάριος νά βλέπῃ διά τήν ἑορτήν ταύτην τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ διηρημένην".
[7] Ὅλο τό κείμενον τοῦ παρόντος Σιγγιλίου, ἀποκωδικοποιημένο, δημοσιεύθηκε στό περιοδικό μας «Ἁγιοι Κολλυβάδες» Φθινόπωρο-Χειμώνας 2013.

[8] ΘΗΕ, Μελέτιος Α΄ Πηγᾶς, Πάπας καί Πατριάρχης  Ἀλεξανδρείας, σελ. 951 στ. II.
[9] Βλ. Σχετικά πρόσφατα: " Ὁδύσσεια τῶν Ἡμερολογίων", Στράτου Θεοδοσίου καί Μάνου Δανέζη ἐπίκουρων καθηγητῶν τῆς ἀστροφυσικῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἔκδ. Δίαυλος, Ἀθῆνα 1995, Τόμ. Β1, σελ. 140: Ὀρθοδοξη ἀντίδραση στό Γρηγοριανό ἡμερολόγιο.
[10] Letres de Meletius Pigas, 286, 106
[11] Βλ. Δοσιθέου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων, "Ὁμολογία  Ὀρθοδόξου Πίστεως", Βενετία 1690, σελ. 4, καθώς καί Μελετίου τοῦ Πηγᾶ, "Κέντρα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας", σελ. 21 καί 22. Βλ. ἐπίσης Ἀθανασίου Κομνηνοῦ Ὑψηλάντου, "Τά μετά τήν ἅλλωσιν", Βιβλίον Η\Θ καί Γ, ἐν Κωνσταντινουπόλει 1870, σελ, 111 καί 112 . Σάθα Κωνσταντίνου, Βιογραφικόν σχεδίασμα περί τοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου Β΄, Τυπογραφεῖον Λ. Κτενᾶ καί Σ. Οἰκονόμου, Ἀθῆναι, 1870, σελ. 32. ὁποῖος ἀναφέρεται ρητῶς στήν Σύνοδο τοῦ 1583 καί στούς Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, Ἱερεμίαν καί Ἀλεξανδρείας, Σίλβεστρον καί στήν καταδίκην τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου τήν 20ην Νοεμβρίου, Ἰνδικτιῶνος ιβ΄, διαστέλλοντάς την σαφῶς ἀπό τίς Συνόδους του 1586 (1587), σελ. 34 καί 1593 σελ. 91-92. Βλ. ἐπίσης Φιλαρέτου Βαφείδη, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, Κωνσταντινούπολις, 1912, Τόμ. Γ΄, σελ. 124-125: "" Ὅτε δέ περί τά τέλη τοῦ 16ου αἰῶνος, Γρηγόριος ΙΓ' διά τοῦ Καλαβροῦ Λουδοβίκου Λιλίου μετερρυθμισε τό Ἰουλιανόν Ἡμερολόγιον καί εἰσήγαγεν τό οὕτως ἐπικληθέν Γρηγοριανόν τῇ 1ῃ Ὀκτωβρίου 1582, τήν 5 Ὀκτωβρίου ἀριθμήσας ὡς 15, ἐπιθυμῶν καί τήν παρά τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν παραδοχήν αὐτοῦ, καθόσον μάλιστα οἱ Προτεστάνται δέν ἀπεδέχθησαν αὐτό ἀμέσως, ἀποστέλλει πρός Ἱερεμίαν τόν Β' πρεσβείαν μετά δώρων, παρακαλῶν, ἵνα ἐπινεύσῃ καί οὗτος εἰς τήν ἀποδοχήν τῆς διορθώσεως. Ὁ Ἱερεμίας ἔχων ὑπὄψιν τάς δυσκολίας ἐφαρμογῆς τῆς διορθώσεως, ἀπορρίπτει τήν πρότασιν τοῦ Πάπα, κοινῶς δέ μετά τοῦ Ἀλεξανδρείας Σιλβέστρου ἔκδιδωσι τῷ 1583 ἐπιστολήν, ἐν καθορίζων τάς τεσσάρας διατάξεις τῆς ἐν Νικαίᾳ Συνόδου περί τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, καταδεικνύει καί τάς ἐλλείψεις τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου. Ἡ ἐπιστολή αὕτη ἐγράφη συνεπείᾳ τῆς κατά τό ἔτος ἐκεῖνο συγκροτηθείσης ἐν Κωνσταντινουπόλει συνόδου, ἥτις κυρίως καταδικάζει Τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον, (ὅρα πρός τούτοις Δοσιθέου τόμος Ἀγάπης, σελ. 538 - Μ. Γεδεών Κανον. Διατάξεις Α' σελ. 34 Ὑψηλάντου 111, Heineccius Γ', 180 καί Σάθα ἔνθ. ἀν.)". Βλ. καί Γρηγορίου Εὐστρατιάδου, " Ἡ Πραγματική ἀλήθεια περί τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἡμερολογίου", Ἀθῆναι 1929, σελ. 117 καί κυρίως 118 ἑπ., Κ. Μουρατίδου, "Κανονικόν Δίκαιον Πανεπιστημιακαί παραδόσεις", τόμος Α΄, Ἀθῆναι 1982, σελ. 111: "Κεφ. Δεύτερον: Πηγαί Κανονικοῦ Δικαίου... β') Δευτέρα περίοδος 1580-1584: "Συνεζητήθη τό Γρηγοριανόν Ἡμερολόγιον καί ἀπεκρούσθη", βλ. καί Βλ. Φειδᾶ, στήν "Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα", 1987-1996 τ. 29ος, σελ. 88, (Ὁ Ἱερεμίας ὁ Β΄ ὁ Τρανός), δ) "ἀποδοκίμασε τήν ἡμερολογιακή μεταρρύθμιση τοῦ Πάπα Γρηγορίου ΙΓ' (1583)".
[12] Βλ. ἐπίσης καί Παντελεήμονος Ροδοπούλου, Μητροπολίτου Τυρολόης καί Σερεντίου, καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, "Μαθήματα Κανονικοῦ Δικαίου", Θεσσαλονίκη 1986, σελ. 69: "Αἱ πηγαί τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, β): κατά τήν περίοδον τῶν ἐτῶν 1580-1584 συνεζητήθη τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον καί ἀπερρίφθη", καί Μοναχοῦ Κυπριανοῦ Λαχανᾶ, "Ποιά διαφορά μεταξύ παλαιοῦ καί νέου ἡμερολογίου", ἔκδ. Γ', 1999, σελ. 39, καί Κ. Γρηγοριάδου, Ἐκκλησιολογικαί παρατηρήσεις, Θεσσαλονίκη 2000, σελ. 11. Στό χειρόγραφο τοῦ Μοναχοῦ Ἰακώβου ἀναφέρεται καί καθηγητής Σπυρίδων Λάμπρου στόν κατάλογο τῶν χειρογράφων Κωδίκων τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί τό ἐπιβεβαιώνει μέ τό ἀδιαμφισβήτητο κῦρος του ἀείμνηστος καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Παῦλος Καρολίδης, βλ, "Σκρίπ", 15 Αὔγουστου 1929.
Στή Μεγάλη Ἑλληνική Ἐγκυκλοπαίδεια, ἔκδ. ὀργ. "Ὁ Φοῖνιξ", τόμ ΙΒ', σελ. 274 γράφονται τά ἕξης: " Ἡ Ὀρθόδοξος ἐκκλησία εὐθύς ἀμέσως κατεδίκασε τήν Γρηγοριανήν μεταρρύθμισιν. Ἀκριβῶς τό 1582 οἱ Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας καί Ἀντιοχείας συνυπέγραψαν κοινήν διαμαρτύρησιν ἐναντίον τῶν Λατίνων, οἵτινες ἠνάγκαζον βίᾳ τούς ἐν Παλαιστίνῃ Χριστιανούς νά τήν δεχθοῦν. Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἱερεμίας ἔγραψεν εἰς τούς Ὀρθόδοξους της Πολωνίας ἀφορίζων πάντας ὅσοι θά τήν ἔδεχοντο, τῷ δέ 1593, Σύνοδος ἐν Κωνσταντινουπόλει, ἧς μετέσχον οἱ 4 Πατριάρχαι καί ὁ πληρεξούσιος τῆς Ρωσίας, ἐπανέλαβεν τόν ἀφορισμόν". (σ.σ. Καί ὁ Β. Στεφανίδης στήν Ἐκκλησιαστική του Ἱστορία, Ε' ἔκδ. ἀνατύπ. τῆς Β' ἐκδ. τοῦ 1959, παρά τό γεγονός ὅτι ἦταν σέ συνεργασία μέ τήν καινοτομία, καί δίνει μᾶλλον βάρος στήν καταδίκη του Νέου Πασχαλίου, ἀναφέρεται σαφῶς καί στήν συνοδικήν ἀπόρριψιν τοῦ νέου ἡμερολογίου, ὅταν γράφει στίς σελ. 698-699: " Ὁ Ρώμης Γρηγόριος ΙΓ' ἔστειλε εἰς τόν πατριάρχην Κων/πόλεως Ἱερεμίαν τόν Β' (1583) ἀποστολήν καί δῶρα, ἵνα πείση αὐτόν εἰς τήν ἕνωσιν καί τήν ἀποδοχήν τοῦ γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου. Συνοδική ἀπόφασις, ἐκδοθεῖσα πρό τῆς ἀφίξεως τῆς παπικῆς ἀποστολῆς καί φέρουσα τήν ὑπογραφήν τοῦ Ἀλεξανδρείας Σιλβέστρου, ἀπέρριψε τό νέον ἡμερολογιον, κυρίως ἕνεκα τοῦ ζητήματος τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα." (Ὅλες οἱ ἀνωέρω ὑπογραμμίσεις δικές μας).
[13] Βλ. Λάμπρου Κτενᾶ, «Για νά δύσῃ ἡ Ὀρθοδοξία», Πάτρα 2000, σελ. 44, καί «Πίσω ἀπ' ὅ,τι φαίνεται στό Ἡμερολογιακό», ἔκδ. Γ΄, σελ. 140-150.
[14] Βλ. σχετικά καί Basil Sakkas, The calendar question, "Orthodox Life", vol. 22, 1972, 6, p, 27.
[15] Βλ. καί " Ὅσιος Φιλόθεος της Πάρου", 1, 2001, σελ. 53 καί 56 καί ἐπιστολές τοῦ π. Φιλόθεου στό βιβλίο τοῦ Σ. Καραμήτσου Γαμβρούλια, "Αἱ χειροτονίαι τῶν Γ.Ο.Χ. ἀπό κανονικῆς ἐπόψεως", Ἀθῆναι 1997, σελ. 90-109.
[16]Βλ. ΘΗΕ, Μελέτιος ἐξ Ἰωαννίνων, Μητροπολίτης Ἀθηνῶν, σελ, 955.
[17] Εὐστρατιάδου. .π, σελ. 119-20.
[18] Εὐστρατιάδου, .π, σελ. 123.
[19] Θεοδωρήτου, Ἐπισκόπου Κύρου, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, ἔκδ, 1679, σελ. 34.
[20] Ἁγίου Ἐπιφανίου, ΡG. 42, 371.
[21] Καλλίστου Ware, Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, Ἀθῆνα 1998, σελ. 21 καί 22.
[22] Καλλίστου Ware, .π. σελ. 477.
[23] "Ἐπισκεψις", 537. 30.11.1996, σελ. 13, 14, « Ἐπενδυτή», 30-31.03.1996. βλ. ἐκτεταμένες ἀναφορές στούς "Ἁγίους Κολλυβάδες" στά φύλλα 11, 1996 καί 9, 1996.
[24] Βλ. Lexikon für Theologie und Kirche, Bd. 5, 1996. Herder, Freiburg Basel, Bonn, Wien, S. 775, "Er lehnte die Kalenderreform Papast Gregors XIII ab und machte auch Hoffnungen auf eine Union zunichte (1583 u. 1593". Βλ. καί G. Hofmann, Griechische Patriarchen u. römische Päpste, Bd. 2/4: Patriarch Jeremias II, Ro 1932.